سینوس لیفت زمانی مطرح میشود که در بخش عقب فک بالا، زیر سینوس، استخوان کافی برای نگهداری ایمپلنت وجود نداشته باشد. در این جراحی غشای نازک کف سینوس بالا برده میشود تا فضایی برای بازسازی استخوان ایجاد شود. روش باز و بسته، زمان کاشت ایمپلنت و دوره ترمیم به مقدار استخوان باقیمانده، وضعیت سینوس و امکان ثابت نگه داشتن پایه بستگی دارند.
سینوس لیفت جراحی ای برای ایجاد استخوان کافی در زیر سینوس فک بالاست تا امکان قرار دادن ایمپلنت در ناحیه دندان های آسیای بالا فراهم شود. در این روش، غشای نازک کف سینوس با دقت بالا برده می شود و در فضای ایجادشده ماده پیوندی قرار می گیرد. کاشت دندان ممکن است همان جلسه یا پس از ترمیم استخوان انجام شود.
سینوس لیفت با بالا بردن غشای کف سینوس، فضایی میان سینوس و استخوان فک ایجاد می کند تا استخوان کافی برای نگهداری پایه ایمپلنت ساخته شود. این جراحی به بخش عقب فک بالا مربوط است؛ یعنی ناحیه ای که دندان های آسیای کوچک و بزرگ قرار دارند.
سینوس های فک بالا فضاهای پر از هوایی هستند که در دو طرف بینی و بالای دندان های عقبی فک بالا قرار گرفته اند. میان فضای سینوس و دهان، لایه ای از استخوان وجود دارد که ریشه دندان ها یا پایه ایمپلنت باید در آن قرار بگیرد.
وقتی ارتفاع این استخوان کم باشد، ممکن است فضای کافی برای قرار دادن پایه ای با موقعیت و ثبات مناسب وجود نداشته باشد. در سینوس لیفت، غشای نازکی که داخل سینوس را پوشانده است به آرامی بالا برده می شود و ماده پیوندی زیر آن قرار می گیرد.
ماده پیوندی معمولاً مانند یک داربست عمل می کند تا استخوان بدن به تدریج در آن ناحیه تشکیل شود. هدف، پر کردن خود سینوس نیست؛ فقط بخش پایینی آن به اندازه موردنیاز بالا برده می شود.
پس از کشیدن یا از دست رفتن دندان، استخوانی که قبلاً ریشه را نگه می داشت ممکن است به تدریج کاهش پیدا کند. هم زمان، فضای سینوس نیز می تواند به سمت پایین گسترش یابد و فاصله میان دهان و کف سینوس کمتر شود.
این تغییر در همه افراد به یک اندازه اتفاق نمی افتد. بعضی افراد سال ها پس از کشیدن دندان هنوز استخوان مناسبی دارند، اما در برخی دیگر ارتفاع استخوان برای قرار دادن پایه معمولی کافی نیست.
احتمال نیاز به بررسی سینوس لیفت در این شرایط بیشتر است:
وجود یکی از این شرایط به تنهایی ثابت نمی کند که سینوس لیفت لازم است. تصمیم نهایی به شکل سینوس، عرض و ارتفاع استخوان و طرح دقیق ایمپلنت بستگی دارد.
خیر. سینوس لیفت فقط زمانی مطرح می شود که ایمپلنت قرار است در بخش عقب فک بالا کاشته شود و استخوان موجود برای طرح درمان کافی نباشد.
دندان های جلوی فک بالا معمولاً ارتباط مستقیمی با سینوس های فک بالا ندارند. حتی در بخش عقبی نیز بسیاری از افراد بدون سینوس لیفت می توانند ایمپلنت دریافت کنند.
نیاز به این جراحی با یک عدد ثابت برای همه مشخص نمی شود. طول و قطر پایه، محل دقیق آن، کیفیت استخوان، شکل سینوس و میزان ثباتی که هنگام جراحی قابل دستیابی است، همگی در تصمیم اثر دارند.
تشخیص با معاینه دهان و بررسی تصاویر فک انجام می شود. در بسیاری از درمان ها تصویربرداری سه بعدی CBCT برای مشاهده ارتفاع و عرض استخوان، شکل سینوس و ساختارهای داخل آن کاربرد دارد.
دندانپزشک یا جراح معمولاً این موارد را بررسی می کند:
اگر فرد گرفتگی مزمن یک طرفه بینی، ترشحات غیرعادی، درد سینوسی مکرر یا سابقه جراحی سینوس داشته باشد، ممکن است پیش از درمان به بررسی بیشتر نیاز پیدا کند. این موضوع به معنی ممنوع بودن قطعی ایمپلنت نیست؛ هدف این است که مشکل فعال سینوس پیش از جراحی مشخص و مدیریت شود.
تفاوت اصلی در مسیر دسترسی به کف سینوس و مقدار استخوانی است که باید بازسازی شود. روش باز معمولاً برای افزایش استخوان بیشتر به کار می رود، درحالی که روش بسته زمانی قابل بررسی است که استخوان باقی مانده بیشتر باشد و افزایش محدودتری لازم باشد.
| ویژگی | سینوس لیفت باز | سینوس لیفت بسته |
|---|---|---|
| مسیر دسترسی | از دیواره کناری فک بالا | از مسیر آماده سازی محل ایمپلنت |
| میزان افزایش استخوان | مناسب افزایش بیشتر | مناسب افزایش محدودتر |
| وسعت جراحی | معمولاً بیشتر | معمولاً کمتر |
| دید مستقیم جراح | بیشتر | محدودتر |
| کاشت هم زمان ایمپلنت | بسته به استخوان باقی مانده | معمولاً همراه قرار دادن ایمپلنت انجام می شود |
| دوره ترمیم | ممکن است طولانی تر باشد | معمولاً ساده تر است، اما به شرایط بیمار بستگی دارد |
نام «باز» به معنی باز شدن سینوس به فضای بینی یا دهان نیست. در این روش، جراح از کنار فک یک پنجره کوچک استخوانی ایجاد می کند تا به غشای سینوس دسترسی داشته باشد.
نام «بسته» نیز به معنی انجام جراحی بدون برش یا بدون خطر نیست. دسترسی از همان مسیری انجام می شود که برای کاشت پایه آماده شده است و غشای سینوس از پایین بالا برده می شود.
هیچ کدام از این روش ها برای همه برتری مطلق ندارند. انتخاب روش باید براساس میزان استخوان موجود و شکل واقعی سینوس انجام شود.
در روش باز، پس از بی حسی، لثه کنار بخش عقبی فک بالا کنار زده می شود و یک پنجره کوچک در دیواره استخوانی سینوس ایجاد می شود. غشای سینوس با ابزارهای مخصوص به آرامی از کف جدا و بالا برده می شود.
ماده پیوندی در فضای زیر غشا قرار می گیرد و سپس ناحیه جراحی بسته می شود. ممکن است روی پنجره استخوانی از یک غشای محافظ نیز استفاده شود.
اگر استخوان باقی مانده بتواند پایه را ثابت نگه دارد، ممکن است ایمپلنت در همان جلسه قرار داده شود. اگر ثبات کافی ممکن نباشد، ابتدا پیوند ترمیم می شود و کاشت پایه در جلسه ای دیگر انجام خواهد شد.
در روش بسته، دسترسی از مسیر سوراخ آماده شده برای ایمپلنت انجام می شود. کف سینوس با ابزار و روش کنترل شده کمی بالا برده می شود و در صورت نیاز ماده پیوندی در فضای ایجادشده قرار می گیرد.
این روش معمولاً همراه با کاشت ایمپلنت انجام می شود، زیرا وجود مقداری استخوان اولیه برای ثابت نگه داشتن پایه لازم است.
اگر کمبود استخوان زیاد باشد یا شکل سینوس امکان بالا بردن ایمن غشا از این مسیر را ندهد، روش بسته ممکن است انتخاب مناسبی نباشد.
گاهی بله. تصمیم اصلی به این بستگی دارد که آیا استخوان موجود می تواند ایمپلنت را هنگام جراحی ثابت نگه دارد یا خیر.
اگر ثبات اولیه مناسب ایجاد شود، جراح ممکن است سینوس لیفت و کاشت پایه را در یک جلسه انجام دهد. اگر استخوان بسیار کم باشد، قرار دادن فوری پایه می تواند باعث حرکت آن در دوره ترمیم شود؛ در این حالت ابتدا استخوان بازسازی می شود و ایمپلنت پس از چند ماه قرار می گیرد.
این تفاوت لزوماً نشان دهنده بهتر یا بدتر بودن درمان نیست. درمان دومرحله ای فقط زمان بیشتری برای ساخته شدن استخوان پیش از قرار دادن پایه فراهم می کند.
زمان درمان برای همه افراد یکسان نیست. ماده پیوندی باید با استخوان بدن ترکیب شود و پایه ایمپلنت نیز پیش از تحمل فشار روکش، ثبات کافی پیدا کند.
در درمان های دومرحله ای ممکن است چند ماه میان سینوس لیفت و کاشت ایمپلنت فاصله باشد. پس از قرار دادن پایه نیز دوره ای برای اتصال ایمپلنت به استخوان لازم است. در مجموع، فاصله جراحی سینوس تا تحویل دندان نهایی ممکن است حدود ۶ تا ۱۲ ماه یا گاهی بیشتر طول بکشد.
مدت دقیق به این عوامل بستگی دارد:
این زمان با مدت درد یا بازگشت به فعالیت روزمره یکی نیست. بافت نرم ممکن است در چند هفته آرام شود، اما ساخته شدن و بلوغ استخوان زمان بیشتری می برد.
جراحی معمولاً با بی حسی موضعی انجام می شود؛ بنابراین هنگام انجام کار نباید درد تیز احساس شود. ممکن است بیمار فشار، لرزش یا حرکت ابزار را حس کند.
پس از از بین رفتن بی حسی، درد، تورم و کبودی خفیف تا متوسط ممکن است ایجاد شود. تورم معمولاً در روزهای ابتدایی بیشتر است و سپس باید در مسیر کاهش قرار بگیرد. بسیاری از افراد طی دو تا سه هفته احساس طبیعی تری پیدا می کنند، هرچند ترمیم استخوان بسیار طولانی تر است.
شدت ناراحتی به وسعت جراحی، انجام هم زمان ایمپلنت و واکنش بدن فرد بستگی دارد. داروها باید فقط مطابق نسخه و دستور جراح مصرف شوند.
هدف اصلی مراقبت ها، جلوگیری از وارد شدن فشار ناگهانی به غشای سینوس و محافظت از محل پیوند است.
توصیه دقیق جراح بر هر راهنمای عمومی اولویت دارد، اما معمولاً این موارد اهمیت دارند:
پرهیز از فین کردن پس از جراحی در راهنماهای بیمارستانی به طور ویژه توصیه شده است، زیرا افزایش فشار ممکن است به غشای در حال ترمیم یا مواد پیوندی آسیب بزند.
مقداری تورم گونه، کبودی، درد قابل کنترل، گرفتگی یا احساس پُری سینوس و ترشح خونی خفیف ممکن است در روزهای اول ایجاد شود. این علائم باید به تدریج کمتر شوند.
احساس گرفتگی سینوس الزاماً به معنی عفونت نیست. تورم داخلی و واکنش بافت ها ممکن است برای مدتی چنین حسی ایجاد کند.
معیار مهم، روند علائم است. درد و تورم طبیعی باید پس از رسیدن به اوج، به سمت کاهش بروند؛ نه اینکه هر روز شدیدتر شوند.
درد یا تورمی که بعد از دو روز رو به افزایش باشد، تب، احساس بیماری عمومی، خونریزی مداوم یا خارج شدن احتمالی مواد پیوندی نیاز به اطلاع دادن به جراح دارد.
نشانه های قابل بررسی عبارت اند از:
وجود این علائم همیشه به معنی شکست پیوند نیست، اما تشخیص علت آن ها بدون معاینه ممکن نیست.
مهم ترین عارضه حین جراحی، سوراخ یا پاره شدن غشای سینوس است. عفونت، خونریزی، التهاب سینوس، باز شدن محل پیوند یا ساخته نشدن استخوان کافی نیز ممکن است رخ دهند.
غشای کف سینوس بسیار نازک است و ممکن است هنگام جدا شدن از استخوان آسیب ببیند. پارگی کوچک در بسیاری از موارد با غشا یا روش های ترمیمی مدیریت می شود و ممکن است جراحی ادامه پیدا کند.
اگر آسیب بزرگ باشد یا ترمیم مطمئن امکان پذیر نباشد، جراح ممکن است ادامه کار را متوقف کند تا بافت ترمیم شود. بعد از بهبود، امکان تلاش دوباره بررسی می شود.
پارگی غشا به تنهایی به معنی شکست قطعی ایمپلنت نیست، اما باید درست مدیریت شود.
عفونت محل پیوند یا التهاب سینوس ممکن است با درد رو به افزایش، تورم، تب، ترشحات غیرعادی و احساس ناخوشی همراه باشد. مشکلات فعال سینوس پیش از جراحی و رعایت نکردن مراقبت ها می توانند درمان را پیچیده تر کنند.
در بعضی موارد استخوان کافی در محل تشکیل نمی شود یا بخشی از مواد پیوندی از دست می رود. سیگار، عفونت، حرکت محل، وضعیت عمومی بدن و گستردگی پیوند ممکن است بر ترمیم اثر بگذارند.
در این حالت، ممکن است تغییر طرح ایمپلنت، تکرار محدود پیوند یا انتخاب روش جایگزین بررسی شود.
سینوس لیفت خود یکی از روش های بازسازی استخوان است، اما فقط در ارتباط با کف سینوس فک بالا انجام می شود.
در پیوند استخوان پیش از ایمپلنت ممکن است عرض یا ارتفاع استخوان در بخش های مختلف فک بازسازی شود. این درمان می تواند در دندان های جلو، فک پایین یا اطراف یک حفره دندان نیز انجام شود.
در سینوس لیفت، غشای سینوس بالا برده می شود و ماده پیوندی در فضای زیر آن قرار می گیرد. بنابراین هر سینوس لیفت نوعی بازسازی استخوان است، اما هر پیوند استخوانی سینوس لیفت نیست.
در بعضی افراد بله. انتخاب جایگزین به مقدار استخوان، تعداد دندان های ازدست رفته، نحوه جویدن و نوع پروتز بستگی دارد.
گزینه های قابل بررسی ممکن است شامل این موارد باشند:
مرور پژوهش های بالینی نشان داده است که ایمپلنت های کوتاه در برخی شرایط می توانند جایگزین قابل بررسی برای پایه های بلند همراه با سینوس لیفت باشند. این نتیجه به معنی مناسب بودن ایمپلنت کوتاه برای همه نیست؛ فضای استخوان، فشار جویدن و طراحی روکش باید بررسی شوند.
بنابراین جمله «بدون سینوس لیفت امکان ایمپلنت وجود ندارد» همیشه درست نیست. گاهی گزینه های دیگری وجود دارند، اما ممکن است از نظر تعداد دندان قابل جایگزینی، ثبات یا نگهداری محدودیت داشته باشند.
پیش از درمان باید مشخص باشد چرا جراحی پیشنهاد شده و چه گزینه هایی در دسترس هستند.
سؤال های کاربردی عبارت اند از:
پاسخ این سؤال ها کمک می کند بیمار فقط نام جراحی را نداند، بلکه دلیل انتخاب و مسیر درمان را نیز درک کند.
در راهنمای ایمپلنت و بریج آمده که ضرورت سینوس لیفت فقط با مشاهده جای خالی دندان یا یک عکس ساده مشخص نمی شود. باید معلوم شود چه مقدار استخوان وجود دارد، ایمپلنت در چه موقعیتی قرار می گیرد و آیا روش دیگری می تواند همان نتیجه درمانی را با جراحی کمتر ایجاد کند.
اگر سینوس لیفت پیشنهاد شده است، درخواست توضیح درباره تصاویر، روش جراحی، زمان بندی و گزینه های جایگزین کاملاً منطقی است. هدف، انجام جراحی بیشتر نیست؛ هدف ایجاد تکیه گاه کافی و قابل اعتماد برای درمانی است که بتوان از آن مراقبت کرد و با آن راحت جوید.
پاسخ کوتاه به سؤالهایی که معمولاً درباره این موضوع جستجو میشوند
Short (≤6 mm) compared with ≥10-mm dental implants in different clinical scenarios: A systematic review of randomized clinical trials with meta-analysis, trial sequential analysis and quality of evidence grading
Andrea Ravidà، Matteo Serroni، Wenche S. Borgnakke، Mario Romandini، I-Ching Wang، Claudia Arena، Marco Annunziata، Gennaro Cecoro، Muhammad H. A. Saleh
Journal of Clinical Periodontology · ۲۰۲۴
Maxillary Sinus Lift Procedures: An Overview of Current Techniques, Presurgical Evaluation, and Complications
Abdulrahman M. Alshamrani، Mazen Mubarki، Abdulelah S. Alsager، Hussam K. Alsharif، Saud A. AlHumaidan، Ahmad Al-Omar
Cureus · ۲۰۲۳
Sinus lift procedures
Cambridge University Hospitals NHS Foundation Trust
Cambridge University Hospitals NHS Foundation Trust · ۲۰۲۴
سفید سیاه یک رسانه سلامت فارسی است که با هدف ارائه اطلاعات علمی، قابل فهم و کاربردی درباره بیماریها، تغذیه، سلامت روان، سبک زندگی و مراقبتهای روزمره فعالیت میکند. محتوای منتشرشده در این وبسایت بر پایه منابع معتبر علمی تهیه میشود و صرفاً جنبه آموزشی و اطلاعرسانی دارد.
بیشتر درباره ما بخوانیدهنوز دیدگاهی ثبت نشده است
اولین نفری باشید که تجربه یا پرسش خود را به اشتراک میگذارد.
