کابوس شبانه یک خواب آزاردهنده و واضح است که معمولاً فرد را بیدار میکند و ممکن است بازگشت به خواب را دشوار سازد. کابوسهای پراکنده شایعاند، اما تکرار مداوم، ترس از خوابیدن، اختلال در تمرکز یا خستگی روزانه میتواند نیاز به بررسی را مطرح کند. استرس، کمبود خواب، داروها و بعضی مشکلات خواب از عوامل احتمالیاند.
کابوسهای مکرر ممکن است با استرس و اضطراب، کمبود خواب، برنامه خواب نامنظم، بعضی داروها یا مشکلات دیگر خواب ارتباط داشته باشند. یک کابوس گاهبهگاه معمولاً نگرانکننده نیست. تکرار پایدار، اختلال در خواب، ترس از خوابیدن و اثر بر زندگی روزانه دلایل مهمتری برای پیگیری هستند.
کابوس شبانه یک خواب واضح و آزاردهنده است که احساسهایی مانند ترس، اضطراب، ناراحتی یا خشم ایجاد میکند و معمولاً باعث بیدارشدن فرد میشود. پس از بیداری، فرد اغلب هوشیار است و میتواند بخشهایی از خواب را به یاد بیاورد.
کابوسها بیشتر در بخشهای پایانی شب دیده میشوند؛ زمانی که دورههای خواب همراه با رؤیا معمولاً طولانیترند. پس از بیداری ممکن است ضربان قلب بالا باشد، بدن عرق کرده باشد یا دوباره خوابیدن دشوار شود.
یک خواب ناخوشایند پراکنده بهتنهایی به معنی اختلال خواب نیست. برای تشخیص مسیر مناسب باید تکرار کابوس، میزان ناراحتی، اثر آن بر خواب و وضعیت فرد در روز بعد کنار یکدیگر دیده شوند.
اگر تجربه شبانه دقیقاً با این توصیف هماهنگ نیست، شناخت انواع مشکلات خواب کمک میکند کابوس از فلج خواب، بیداری مکرر و رفتارهای غیرعادی هنگام خواب جدا شود.
کابوس گاهبهگاه ممکن است پس از یک روز پراسترس، بیماری، کمخوابی یا دیدن محتوای ترسناک اتفاق بیفتد و در شبهای بعد تکرار نشود. چنین تجربهای معمولاً خواب یا زندگی روزانه را بهطور پایدار مختل نمیکند.
کابوس مکرر الگویی است که بارها برمیگردد و ممکن است فرد را از خواب بیدار کند، بازگشت به خواب را دشوار سازد یا باعث شود پیش از رفتن به تخت نگران تکرار آن باشد.
تعداد دفعات بهتنهایی کافی نیست. این سؤالها تصویر دقیقتری میدهند:
وقتی کابوس مرتب خواب را مختل میکند یا عملکرد روزانه را پایین میآورد، احتمال مطرحشدن اختلال کابوس بیشتر میشود. تشخیص دقیق فقط براساس یک عدد یا یک شب انجام نمیشود.
فشار روانی و نگرانی میتوانند محتوای خواب را آزاردهندهتر کنند. در بعضی افراد، ذهن هنگام خواب نیز موضوعات حلنشده، ترسها یا تنشهای روز را پردازش میکند و این تجربه ممکن است به شکل خوابهای منفی یا کابوس دیده شود.
تغییرات مهم زندگی، فشار کاری یا تحصیلی، نگرانی خانوادگی و انتظار یک اتفاق پراسترس ممکن است احتمال کابوس را بیشتر کنند. این ارتباط به این معنی نیست که هر کابوس نشانه یک اختلال اضطرابی است.
نشانههایی که احتمال نقش اضطراب را بیشتر میکنند عبارتاند از:
وقتی نگرانی بیشتر در آستانه خواب فعال میشود، اضطراب و تنش نزدیک زمان خواب محدوده متفاوتی دارد. در این صفحه، تمرکز فقط بر نقش احتمالی اضطراب در تکرار کابوس باقی میماند.
کمبود خواب، قطع مکرر خواب و تغییر زیاد ساعت خواب و بیداری میتوانند احتمال کابوس را بیشتر کنند. فردی که چند شب خواب ناکافی داشته یا برنامه خوابش مرتب جابهجا شده است ممکن است خوابهای واضحتر و آزاردهندهتری تجربه کند.
این وضعیت ممکن است پس از سفر، شیفت کاری، شببیداری یا یک دوره بیخوابی دیده شود. در چنین شرایطی، کابوس بخشی از یک الگوی گستردهتر خواب نامنظم است، نه لزوماً یک اختلال مستقل.
برای بررسی این احتمال، به این موارد توجه کنید:
وجود این ارتباط بهتنهایی علت قطعی را مشخص نمیکند، اما ثبت آن میتواند الگوی قابلاستفادهای برای بررسی ایجاد کند.
بعضی داروها ممکن است در برخی افراد خوابهای واضح یا کابوس ایجاد کنند. این اثر ممکن است پس از شروع داروی تازه، تغییر مقدار مصرف یا تغییر زمان استفاده دیده شود.
داروهای مؤثر بر مغز و سیستم عصبی تنها گروه مطرح نیستند؛ بعضی داروهای مربوط به فشار خون، بیماریهای عصبی یا ترک سیگار نیز ممکن است در بعضی افراد با کابوس ارتباط داشته باشند.
اگر کابوسها پس از تغییر دارو شروع شدهاند:
داروی تجویزی را برای متوقفکردن کابوس خودسرانه قطع یا کم نکنید. قطع ناگهانی بعضی داروها میتواند علائم دیگری ایجاد کند یا مشکل اصلی را بدتر کند.
بیماری، تب، درد و ناراحتی جسمی میتوانند خواب را منقطع و تجربه خواب را آشفتهتر کنند. در این شرایط، کابوس ممکن است همزمان با بیماری شروع شود و پس از بهترشدن وضعیت جسمی کاهش پیدا کند.
گرفتگی بینی، سرفه، درد، تعریق شبانه یا بیداریهای مکرر نیز میتوانند خواب را تکهتکه کنند. فرد ممکن است خوابهای واضحتری به خاطر بیاورد، چون چند بار در زمان نزدیک به رؤیا بیدار شده است.
اگر کابوس همراه با تب طولانی، درد ادامهدار، دشواری تنفس یا نشانه جسمی تازهای است، نباید فقط محتوای خواب بررسی شود. علت جسمی بیدارشدن نیز ممکن است اهمیت داشته باشد.
گاهی کابوس همراه با نشانههایی دیده میشود که احتمال یک مشکل دیگر خواب را مطرح میکنند. برای مثال، خروپف شدید، وقفه تنفسی یا بیدارشدن با احساس خفگی ممکن است نشان دهد خواب بهدلیل مشکل تنفسی قطع میشود.
همچنین حرکات شدید بدن، مشت یا لگدزدن، پریدن از تخت یا فریادزدن در خواب با کابوسی که فقط باعث بیداری و یادآوری خواب میشود یکسان نیست. این رفتارها ممکن است خطر آسیب ایجاد کنند و بهتر است بهطور جداگانه ارزیابی شوند.
نشانههای قابلتوجه عبارتاند از:
این نشانهها به معنی تشخیص قطعی یک اختلال نیستند، اما نشان میدهند بررسی نباید فقط روی محتوای کابوس متمرکز بماند.
کابوس و وحشت شبانه یک تجربه نیستند. فرد معمولاً پس از کابوس بیدار میشود، هوشیاری نسبتاً روشنی دارد و میتواند خواب را به یاد بیاورد.
در وحشت شبانه ممکن است فرد فریاد بزند، حرکت کند یا بسیار ترسیده به نظر برسد، اما کاملاً بیدار نباشد و بعداً اتفاق را به یاد نیاورد. وحشت شبانه بیشتر در بخش ابتدایی شب دیده میشود، درحالیکه کابوس معمولاً در نیمه دوم شب رخ میدهد.
این تفاوت برای تشخیص خانگی کافی نیست، اما هنگام توضیح تجربه به پزشک کمک میکند:
محتوای کابوس ممکن است تحتتأثیر نگرانیها، تجربهها و ترسهای فرد باشد، اما نمیتوان فقط با موضوع خواب، علت پزشکی مشخصی تعیین کرد. دیدن تعقیبشدن، سقوط، گمشدن یا از دستدادن کنترل، بیماری خاصی را ثابت نمیکند.
تعبیر نمادین خواب جای بررسی الگوی واقعی را نمیگیرد. برای تصمیم بهتر، این موارد مفیدتر از تفسیر محتوای خواباند:
ممکن است کابوسها محتوای مشابهی داشته باشند، اما حتی تکرار یک موضوع نیز بهتنهایی علت را مشخص نمیکند.
ثبت کوتاه برای یک تا دو هفته میتواند نشان دهد کابوسها با استرس، کمبود خواب، بیماری یا تغییر دارو ارتباط زمانی دارند یا نه. لازم نیست تمام جزئیات خواب نوشته شوند.
این موارد کافیاند:
هدف از این ثبت، تعبیر یا بازسازی جزئیات خواب نیست. هدف پیداکردن تکرار، محرک احتمالی و میزان اثر بر زندگی روزانه است.
کابوس زمانی نیازمند توجه بیشتری است که فقط یک اتفاق پراکنده نباشد و خواب یا روز بعد را بهطور محسوس مختل کند.
بهتر است پیگیری انجام شود اگر:
اگر کابوس پس از تجربهای بسیار ناراحتکننده شروع شده و با اضطراب شدید، گوشبهزنگی یا اختلال جدی در زندگی همراه است، بهتر است کل مجموعه نشانهها بررسی شود؛ نه اینکه فقط خود کابوس جداگانه دیده شود.
برای پیگیری بهتر، قدم بعدی چیست؟
اول مشخص کنید کابوسها هر چند وقت یکبار اتفاق میافتند، آیا فرد را کاملاً بیدار میکنند و روز بعد چه اثری باقی میگذارند. یک الگوی ثبتشده ارزش بیشتری از تمرکز روی تعبیر یک خواب خاص دارد.
اگر کابوس گاهبهگاه و بدون اثر پایدار است، معمولاً مشاهده روند کافی است. اگر تکرار، ترس از خوابیدن یا افت عملکرد ایجاد شده، مطرحکردن آن با پزشک یا متخصص سلامت روان میتواند به بررسی خواب، داروها، فشار روانی و مشکلات همراه کمک کند.
برای مطالعه موضوعات مرتبط با خواب و سلامت ذهن میتوانید به بخش سلامت روان و خواب مراجعه کنید.
پاسخ کوتاه به سؤالهایی که معمولاً درباره این موضوع جستجو میشوند
Nightmares
Fred K. Berger, MD; David C. Dugdale, MD; A.D.A.M. Editorial Team
MedlinePlus, National Library of Medicine · ۲۰۲۴
سفید سیاه یک رسانه سلامت فارسی است که با هدف ارائه اطلاعات علمی، قابل فهم و کاربردی درباره بیماریها، تغذیه، سلامت روان، سبک زندگی و مراقبتهای روزمره فعالیت میکند. محتوای منتشرشده در این وبسایت بر پایه منابع معتبر علمی تهیه میشود و صرفاً جنبه آموزشی و اطلاعرسانی دارد.
بیشتر درباره ما بخوانیدهنوز دیدگاهی ثبت نشده است
اولین نفری باشید که تجربه یا پرسش خود را به اشتراک میگذارد.
