این نشانه ها می گویند وقت بررسی ارتودنسی رسیده است

اگر دندان ها روی هم افتاده، چرخیده، فاصله دار یا بیش از حد بیرون زده اند، یا هنگام بستن دهان درست به هم نمی رسند، ارزیابی ارتودنسی منطقی است. جویدن دشوار، سایش غیرعادی و رویش نکردن بعضی دندان های دائمی نیز باید بررسی شوند. وجود این نشانه ها لزوماً به معنای نیاز قطعی به براکت نیست.

#آیا می توان نیاز به ارتودنسی را در خانه تشخیص داد؟

در خانه می توان بعضی نشانه ها را دید، اما نمی توان شدت مشکل یا درمان مناسب را قطعی تعیین کرد. ظاهر جلوی دندان ها فقط بخشی از ماجراست. ممکن است دندان های جلویی مرتب باشند، ولی دندان های عقب تماس مناسبی نداشته باشند؛ یا کجی ظاهری خفیف باشد و مشکل عملکردی مهمی ایجاد نکند.

در ارزیابی حرفه ای، موقعیت دندان ها، تماس دو فک، فضای موجود، سلامت لثه، وضعیت ریشه ها و رشد فک کنار هم بررسی می شوند. بنابراین هدف این فهرست، تشخیص خانگی نیست؛ کمک می کند بدانید چه زمانی گرفتن وقت معاینه ارزش دارد. تصویر کامل این درمان نیز در راهنمای کامل ارتودنسی دندان ارائه شده است.

#جدول سریع علائم نیاز به ارتودنسی

این جدول علت قطعی را مشخص نمی کند. یک علامت مشابه ممکن است در دو نفر از مشکلات متفاوتی ایجاد شده باشد.

مقایسه با عکس های قدیمی می تواند مفید باشد. اگر فاصله ای تازه باز شده، دندانی به تدریج چرخیده یا تماس جویدن تغییر کرده است، موضوع فقط شکل طبیعی دندان ها نیست. تغییر جدید به ویژه در بزرگسالان ممکن است با جابه جایی دندان، از دست رفتن تکیه گاه یا بیماری لثه ارتباط داشته باشد.

#شلوغی و روی هم افتادن دندان ها

وقتی فضای قوس برای قرار گرفتن دندان ها کافی نیست، بعضی دندان ها می چرخند، جلو یا عقب می روند یا روی هم قرار می گیرند. شلوغی ممکن است فقط در یک قسمت کوچک، مانند دندان های جلوی پایین، دیده شود یا بخش بزرگی از قوس را درگیر کند.

تمیز کردن نواحی شلوغ معمولاً دشوارتر است، اما وجود شلوغی به تنهایی به معنی پوسیدگی یا بیماری لثه نیست. میزان هم پوشانی، محل ریشه ها، سلامت لثه و امکان تمیز کردن باید بررسی شوند. همچنین نباید فقط با تراش یا افزودن ماده، ظاهر کجی قابل توجه را پنهان کرد؛ زیرا موقعیت واقعی دندان و بایت همچنان باقی می ماند.

#فاصله میان دندان ها همیشه مشکل است؟

فاصله کوچک میان بعضی دندان ها می تواند بخشی از شکل طبیعی لبخند باشد و الزام پزشکی برای بستن آن وجود نداشته باشد. بااین حال، فاصله زیاد، چند فاصله پراکنده یا فاصله ای که به تازگی ایجاد شده است، ارزش بررسی دارد.

علت ممکن است کوچک بودن دندان ها نسبت به قوس، نبودن یک دندان، بیرون زدگی دندان ها، فشار زبان، بیماری لثه یا حرکت تدریجی دندان ها باشد. بستن فاصله بدون شناخت علت می تواند نتیجه ناپایداری ایجاد کند. تصمیم درمان به ظاهر فاصله محدود نمی شود و باید ریشه ایجاد آن مشخص شود.

#دندان های دو فک چگونه باید روی هم قرار بگیرند؟

در یک بایت مناسب، دندان های بالا و پایین به شکلی هماهنگ با هم تماس دارند. لازم نیست همه افراد یک الگوی کاملاً یکسان داشته باشند، اما بعضی حالت ها نیاز به ارزیابی دارند.

#دندان های بالایی بیش از حد جلو هستند

اگر فاصله افقی میان دندان های جلوی بالا و پایین زیاد باشد، لب ها ممکن است به راحتی بسته نشوند و دندان های جلو بیشتر در معرض ضربه قرار گیرند. شدت این وضعیت با نگاه از روبه رو همیشه مشخص نیست.

#دندان های بالا بخش زیادی از دندان های پایین را می پوشانند

در بایت عمیق، دندان های پایین ممکن است هنگام بستن دهان کمتر دیده شوند. در موارد شدید، دندان ها می توانند به لثه یا کام مقابل تماس آسیب زننده داشته باشند یا دچار سایش شوند.

#دندان های پایین جلوتر از دندان های بالا قرار می گیرند

این حالت می تواند فقط مربوط به موقعیت چند دندان یا ناشی از رابطه فک ها باشد. در کودک، بررسی زودهنگام اهمیت بیشتری دارد، زیرا رشد هنوز ادامه دارد.

#دندان های جلو به هم نمی رسند

اگر با بسته بودن دندان های عقب میان دندان های جلو فاصله باقی بماند، بایت باز مطرح می شود. مکیدن انگشت، فشار زبان، الگوی رشد و عوامل دندانی می توانند نقش داشته باشند، اما علت با مشاهده ظاهر به تنهایی مشخص نمی شود.

#بعضی دندان های بالا داخل دندان های پایین قرار می گیرند

در بایت متقاطع، یک یا چند دندان بالا نسبت به حالت معمول در سمت داخل دندان های پایین قرار می گیرند. اگر فک هنگام بسته شدن به یک طرف منحرف شود، ارزیابی به ویژه در سن رشد نباید بی دلیل عقب بیفتد.

#علائم عملکردی که نباید نادیده گرفته شوند

ارتودنسی فقط درباره عکس لبخند نیست. این نشانه ها نیز می توانند همراه یک بایت نامناسب دیده شوند:

• جویدن دشوار یا ناتوانی در گاز زدن راحت بعضی غذاها؛
• گاز گرفتن مکرر داخل گونه یا لب؛
• سایش نامتقارن، لب پر شدن یا تماس ضربه ای دندان ها؛
• بسته نشدن راحت لب ها به علت بیرون زدگی دندان ها؛
• حرکت فک به یک سمت برای پیدا کردن وضعیت راحت تر؛
• گیر غذایی مداوم در بخشی که دندان ها تماس مناسبی ندارند.

صدای مفصل، سردرد، دندان قروچه یا مشکل گفتار اختصاصی ارتودنسی نیستند. این علائم ممکن است علت های عضلانی، مفصلی، عادتی یا گفتاری داشته باشند. نسبت دادن مستقیم آن ها به نامرتبی دندان بدون معاینه می تواند باعث انتخاب درمان نادرست شود.

#نشانه های مهم در کودکان

در کودک فقط کج بودن دندان ها بررسی نمی شود. افتادن بسیار زود یا دیر دندان شیری، دندان دائمی که در مسیر نامعمول روییده، کمبود فضا، تنفس دهانی مداوم، مکیدن طولانی انگشت و عدم تقارن فک می توانند دلیل ارزیابی باشند.

اولین بررسی تخصصی معمولاً تا حدود هفت سالگی توصیه می شود؛ اما این زمان، سن اجباری شروع درمان نیست. ممکن است متخصص فقط رشد و رویش را در فاصله های مشخص دنبال کند. تفاوت معاینه زودهنگام با شروع براکت در مطلب سن مناسب ارتودنسی کودکان روشن شده است.

اگر کودک پیش از این سن بایت معکوس، مشکل واضح جویدن، دندان بیرون زده در معرض ضربه یا رویش غیرعادی دارد، لازم نیست برای رسیدن به هفت سالگی صبر کنید.

#در بزرگسالان دنبال چه نشانه هایی باشیم؟

دندان ها در بزرگسالی نیز ممکن است به تدریج جابه جا شوند. شلوغ تر شدن دندان های جلوی پایین، باز شدن فاصله جدید، تغییر تماس دندان ها، سایش یا حرکت دندان در کنار ناحیه بی دندان ارزش بررسی دارد. بیماری لثه هم می تواند باعث حرکت یا فاصله گرفتن دندان ها شود و باید قبل از تصمیم ارتودنسی تشخیص داده شود.

بالا رفتن سن به تنهایی مانع درمان نیست؛ سلامت لثه و استخوان اهمیت بیشتری دارد. وجود روکش، دندان ازدست رفته یا ایمپلنت نیز طرح درمان را تغییر می دهد. شرایط ارتودنسی در بزرگسالی باید با توجه به همین محدودیت ها بررسی شود.

#چه چیزهایی به تنهایی نیاز به ارتودنسی را ثابت نمی کنند؟

موارد زیر می توانند دلیل مراجعه باشند، اما به تنهایی نسخه ارتودنسی نیستند:

• نپسندیدن جزئی فرم لبخند؛
• صدای مفصل فک بدون بررسی علت؛
• یک فاصله کوچک و ثابت بدون مشکل بایت؛
• کمی چرخش دندان که عملکرد و تمیز کردن را مختل نمی کند؛
• سردرد یا درد صورت بدون معاینه عضلات، مفصل و دندان ها؛
• تصور نامرتبی براساس یک عکس با زاویه نامناسب.

حتی اگر درمان لازم باشد، ظاهر نشانه ها نوع دستگاه را تعیین نمی کند. انتخاب میان ارتودنسی ثابت یا متحرک به حرکت موردنیاز، سن رشد و میزان همکاری وابسته است؛ نه به ترجیح اولیه براکت یا پلاک.

#در معاینه چه چیزی مشخص می شود؟

متخصص بررسی می کند مشکل فقط دندانی است یا رابطه فک ها نیز نقش دارد. میزان فضا، خط میانی دندان ها، تماس دندان های عقب، مسیر رویش و سلامت بافت نگهدارنده ارزیابی می شوند. در صورت نیاز عکس های صورت و دهان، اسکن یا قالب و رادیوگرافی مناسب درخواست می شود.

نتیجه معاینه ممکن است یکی از این موارد باشد: درمان اکنون لازم است، بهتر است تا مرحله مشخصی از رشد صبر شود، فقط پیگیری کافی است یا ابتدا باید پوسیدگی و بیماری لثه درمان شوند. ارزیابی خوب الزاماً با پیشنهاد فوری براکت پایان پیدا نمی کند.

#چه زمانی مراجعه را عقب نیندازیم؟

اگر دندان دائمی در یک سمت روییده، ولی همتای آن مدت قابل توجهی ظاهر نشده است، فک کودک هنگام بستن دهان منحرف می شود، دندان جلو بسیار بیرون زده و در معرض ضربه است یا بایت باعث تماس دندان با لثه می شود، مراجعه را بی دلیل عقب نیندازید.

درد شدید، تورم صورت، تب، ترشح یا آسیب تازه دندان موضوع تشخیص معمول ارتودنسی نیست و به ارزیابی سریع دندانپزشکی نیاز دارد. پس از کنترل مشکل فوری می توان اثر آن بر بایت یا برنامه ارتودنسی را بررسی کرد.

جمع بندی؛ نشانه را ببینید، اما خودتان نسخه ندهید

دندان های روی هم افتاده، فاصله زیاد، بیرون زدگی، بایت باز یا معکوس، رویش غیرعادی و جویدن دشوار از مهم ترین دلایل ارزیابی اند. بااین حال، یک نشانه ظاهری نمی گوید درمان حتماً لازم است یا چه دستگاهی باید استفاده شود.

بهترین زمان مراجعه وقتی است که تغییر یا مشکل را می بینید؛ نه زمانی که براساس عکس برای خودتان نوع درمان انتخاب کرده اید. مطالب بیشتر درباره تشخیص و مراقبت در بخش مقالات سلامت دهان و دندان قرار دارند.