

برگشت وزن معمولاً نتیجه یک علت واحد یا کمبود اراده نیست. پس از کاهش وزن، بدن سبک تر به انرژی کمتری نیاز دارد و تغییرات اشتها می توانند نگهداری نتیجه را دشوارتر کنند. پایان ناگهانی رژیم، بازگشت محیط و عادت های قبلی، قطع خودسرانه دارو و پیگیری نکردن پس از جراحی نیز نقش دارند. برنامه نگهداری، پایش روند و مداخله زودهنگام می توانند احتمال بازگشت قابل توجه را کمتر کنند.

کنترل اشتها به معنی کورکردن گرسنگی نیست. ابتدا باید مشخص شود میل به غذا تدریجی و جسمی است یا ناگهانی و وابسته به یک خوراکی و موقعیت خاص. وعدههای دارای پروتئین، فیبر، حجم و انرژی کافی معمولاً سیری پایدارتری میسازند؛ خواب، محیط و فاصله وعدهها نیز مهماند. حذف افراطی غذا و فرآوردههای ضد اشتها راه اول نیستند. تغییر ناگهانی اشتها همراه با علائم جسمی یا ازدستدادن کنترل بر خوردن، نیاز به بررسی تخصصی دارد.

کسری کالری یعنی متوسط انرژی دریافتی شما از انرژی مصرفی بدن کمتر باشد. برای محاسبه، ابتدا کالری نگهدارنده را از روی سن، قد، وزن و فعالیت تخمین میزنید؛ سپس یک کسری قابلتحمل از آن کم میکنید. چون فرمولها، ساعتها و برچسبها دقیق نیستند، عدد نهایی باید با روند دو تا سه هفتهای وزن و وضعیت انرژی اصلاح شود؛ نه با قانونهای ثابت و وعده کاهش وزن تضمینی.

شروع رژیم اصولی به معنی خالیکردن یخچال، حذف نان و برنج یا ساختن یک منوی بینقص نیست. ابتدا باید مطمئن شوید محدودیت غذایی برای شما ایمن است، سپس الگویی متناسب با بودجه، زمان و غذاهای معمول خود انتخاب کنید. با ساختن چند وعده قابلتکرار، فهرست خرید کوتاه و برنامه جایگزین برای روزهای شلوغ، روز اول از یک تصمیم هیجانی به شروعی قابلادامه تبدیل میشود.