بازگشت به ورزش بعد از عمل بینی یک تاریخ ثابت برای همه ندارد. پیاده روی سبک معمولا زودتر از باشگاه، تمرین سنگین و ورزش برخوردی شروع می شود. نوع جراحی، روند ترمیم، خونریزی، ورم و احتمال ضربه همگی در زمان بازگشت نقش دارند. بهتر است فعالیت بدنی به صورت مرحله ای افزایش پیدا کند و هر مرحله تنها زمانی جلو برود که مرحله قبلی بدون مشکل تحمل شده باشد.
پیاده روی آرام معمولا اولین فعالیتی است که بعد از عمل بینی می توان به آن برگشت، اما ورزش شدید و باشگاه باید دیرتر و مرحله ای شروع شوند. زمان دقیق به نوع جراحی و روند ترمیم بستگی دارد. ورزش های برخوردی نیز تا زمانی که جراح از پایداری بینی مطمئن نشده است باید عقب بیفتند.
احساس خوب بدن با کامل شدن ترمیم بینی یکی نیست. ممکن است انرژی شما برگشته باشد، اما استخوان، غضروف، مخاط و بافت های نرم بینی هنوز در حال ترمیم باشند.
با افزایش شدت ورزش، ضربان قلب و فشار خون بالا می رود. این تغییر می تواند در دوره اولیه نقاهت باعث بیشتر شدن ورم یا شروع دوباره خونریزی شود. تمرین هایی که با زور زدن، بلند کردن وزنه سنگین یا حبس نفس همراه هستند نیز فشار بیشتری ایجاد می کنند.
در ورزش های برخوردی مسئله دیگری هم اضافه می شود: ضربه مستقیم یا حتی برخورد اتفاقی با بینی.
به همین دلیل بازگشت به ورزش بهتر است بر اساس یک مسیر باشد:
پیاده روی آرام → فعالیت سبک بدون برخورد → تمرین کنترل شده → ورزش شدید → ورزش برخوردی
اگر می خواهید محدودیت ورزش را کنار خواب، غذا، حمام و سایر فعالیت های روزمره ببینید، برنامه بازگشت به زندگی عادی تصویر کلی تری از دوران نقاهت می دهد.
پیاده روی کوتاه و آرام معمولا زودتر از سایر ورزش ها قابل انجام است، به شرطی که هوشیاری، تعادل و حال عمومی مناسب باشد و جراح محدودیت دیگری تعیین نکرده باشد.
در ساعات و روزهای ابتدایی هدف از راه رفتن، ورزش کردن یا بالا بردن آمادگی جسمانی نیست. فعالیت باید آن قدر سبک باشد که باعث تپش شدید قلب، نفس نفس زدن، احساس فشار در صورت یا افزایش خونریزی نشود.
برای شروع بهتر است:
لازم نیست برای پیاده روی یک برنامه دقیقه به دقیقه یکسان برای همه وجود داشته باشد. تحمل بدن و دستور جراح مهم تر از رسیدن به یک عدد مشخص است.
مهم ترین معیار، تحمل مرحله قبلی بدون ایجاد مشکل جدید است.
اگر پیاده روی معمولی باعث تشدید واضح ورم، خونریزی تازه، درد بیشتر یا سرگیجه نمی شود، ممکن است بتوان فعالیت را به تدریج افزایش داد؛ اما این به معنی آماده بودن برای تمرین سنگین نیست.
پیش از بالا بردن شدت فعالیت به این موارد توجه کنید:
بهتر است هر بار فقط یک عامل را افزایش دهید؛ مثلا ابتدا مدت پیاده روی بیشتر شود و بعد سرعت آن.
بازگشت به باشگاه معمولا دیرتر از پیاده روی ساده است، چون تمرین در باشگاه می تواند شامل افزایش قابل توجه ضربان قلب، وزنه، خم شدن، زور زدن و خطر برخورد اتفاقی باشد.
یک تاریخ واحد برای همه وجود ندارد. نوع جراحی، میزان کار انجام شده روی استخوان و غضروف، روند ترمیم و نظر جراح در این تصمیم مهم هستند.
در دستورهای مختلف پزشکی، محدودیت فعالیت شدید از چند هفته متغیر است. بنابراین بهتر است به جای انتخاب یک روز ثابت، بازگشت به باشگاه را مرحله ای ببینید.
شروع باشگاه به معنی برگشت مستقیم به رکوردهای قبل از عمل نیست. تمرین اولیه باید سبک تر و قابل کنترل باشد و فقط در صورتی افزایش پیدا کند که فعالیت قبلی بدون تشدید علائم تحمل شود.
وزنه زدن فقط به دلیل حرکت دست و پا مسئله ساز نیست؛ بخش مهم تر، فشار ایجاد شده هنگام بلند کردن وزنه و زور زدن است.
وزنه سنگین می تواند با افزایش فشار خون و حبس ناخودآگاه نفس همراه شود. در دوره ای که بینی هنوز در حال ترمیم است، این شرایط می تواند احتمال خونریزی یا افزایش ورم را بیشتر کند.
وقتی جراح اجازه بازگشت به تمرین مقاومتی را می دهد، منطقی تر است که شدت تمرین از سطح پایین تری شروع شود و به تدریج افزایش پیدا کند.
در مراحل ابتدایی بهتر است از این موارد فاصله بگیرید:
هدف مرحله اول، امتحان کردن تحمل فعالیت است، نه بازگشت فوری به سطح عملکرد قبل از جراحی.
دویدن شدت قلبی عروقی بیشتری از پیاده روی ایجاد می کند و به همین دلیل معمولا در مرحله بعدی بازگشت به فعالیت قرار می گیرد.
اگر پیاده روی آرام کاملا قابل تحمل است، این موضوع هنوز به تنهایی مجوز شروع دویدن نیست. برای دویدن باید وضعیت ترمیم و محدودیت های اختصاصی جراح نیز در نظر گرفته شود.
هنگام بازگشت به فعالیت هوازی، افزایش شدت باید تدریجی باشد. اگر با شروع فعالیت سریع تر، ضربان یا فشار در بینی، خونریزی تازه یا افزایش محسوس ورم ایجاد شد، ادامه همان شدت منطقی نیست.
بعضی حرکات ورزشی بدون اینکه ظاهر سنگینی داشته باشند، می توانند با خم شدن طولانی، قرار گرفتن سر پایین تر از بدن یا زور زدن همراه باشند.
در مرحله اولیه نقاهت بهتر است حرکاتی که باعث احساس فشار واضح در سر و صورت می شوند کنار گذاشته شوند. این موضوع می تواند در بعضی حرکات قدرتی یا وضعیت های وارونه تمرین دیده شود.
با بهتر شدن شرایط، بازگشت به این حرکات نیز باید تدریجی باشد.
در راهنماهای زیبایی و لیزر، یک اصل مشترک در مراقبت های بعد از جراحی این است که احساس خوب فرد به تنهایی معیار کافی برای کنار گذاشتن محدودیت های ترمیم نیست.
ورزش برخوردی یک تفاوت اساسی با پیاده روی، دویدن یا تمرین دستگاه دارد: احتمال ضربه مستقیم به بینی.
حتی اگر درد و ورم بسیار کمتر شده باشد، ساختارهای ترمیم شده ممکن است هنوز برای تحمل ضربه آماده نباشند.
فوتبال، بسکتبال، ورزش های رزمی و فعالیت هایی که احتمال برخورد بازیکن، توپ یا تجهیزات با صورت وجود دارد معمولا باید دیرتر از ورزش های بدون برخورد شروع شوند.
برای این گروه فعالیت ها بهتر است اجازه جراح صریح باشد. صرف اینکه فرد می تواند بدود یا تمرین قدرتی انجام دهد به معنی آماده بودن بینی برای برخورد نیست.
دو نفر که در یک روز عمل شده اند لزوما در یک روز آماده ورزش نمی شوند.
زمان بازگشت می تواند تحت تاثیر این موارد باشد:
به همین دلیل عددهای اینترنتی را نباید به عنوان نسخه قطعی برای همه افراد استفاده کرد.
فعالیت نباید باعث ایجاد علامت تازه یا تشدید واضح علائم شود.
اگر هنگام ورزش یا بعد از آن خون تازه از بینی دیده می شود، شدت فعالیت باید کاهش پیدا کند یا متوقف شود. اگر می خواهید تفاوت خونابه معمول دوران نقاهت با وضعیت هایی که نیاز به بررسی دارند را دقیق تر بدانید، موضوع خونریزی پس از عمل بینی باید جداگانه ارزیابی شود.
نشانه هایی که هنگام فعالیت نباید نادیده گرفته شوند شامل این موارد هستند:
خونریزی قابل توجه، درد شدید، مشکل تنفسی یا تغییر غیرعادی بعد از ضربه نیاز به بررسی پزشکی دارد.
خیر. بیشتر ورزش کردن به معنی سریع تر ترمیم شدن بینی نیست.
فعالیت سبک می تواند بخشی از بازگشت طبیعی به زندگی روزمره باشد، اما افزایش زودهنگام شدت تمرین مزیت اثبات شده ای برای سریع تر شدن ترمیم بینی ندارد.
هدف این نیست که بیمار برای مدت طولانی بی حرکت بماند؛ هدف این است که فعالیت متناسب با مرحله ترمیم انتخاب شود.
بنابراین «استراحت کامل طولانی» و «برگشت فوری به تمرین کامل» هر دو نگاه های افراطی هستند.
بهترین برنامه یک تقویم یکسان برای همه نیست. پیاده روی سبک معمولا اولین مرحله است و بعد از تحمل مناسب آن می توان با تایید جراح سراغ فعالیت های بدون برخورد و سپس تمرین های سنگین تر رفت. ورزش برخوردی باید آخرین مرحله باشد، چون علاوه بر شدت فعالیت، خطر ضربه مستقیم به بینی را نیز دارد.
اگر فعالیتی باعث خونریزی، ورم واضح، درد بیشتر یا احساس ناخوشایند جدید می شود، بدن هنوز آن مرحله را به خوبی تحمل نکرده است. در مقابل، عبور بدون مشکل از یک مرحله می تواند نشانه ای برای بررسی آمادگی مرحله بعد باشد.
دستور جراح در نهایت از هر جدول عمومی مهم تر است، چون فقط او می داند در جراحی شما چه میزان تغییر روی استخوان، غضروف و بافت های بینی انجام شده است.
پاسخ کوتاه به سؤالهایی که معمولاً درباره این موضوع جستجو میشوند
Postoperative Care of Rhinoplasty نویسندگان سال انتشار ندارد ناشر URL منبع
University of Mississippi Medical Center
University of Mississippi Medical Center
سفید سیاه یک رسانه سلامت فارسی است که با هدف ارائه اطلاعات علمی، قابل فهم و کاربردی درباره بیماریها، تغذیه، سلامت روان، سبک زندگی و مراقبتهای روزمره فعالیت میکند. محتوای منتشرشده در این وبسایت بر پایه منابع معتبر علمی تهیه میشود و صرفاً جنبه آموزشی و اطلاعرسانی دارد.
بیشتر درباره ما بخوانیدهنوز دیدگاهی ثبت نشده است
اولین نفری باشید که تجربه یا پرسش خود را به اشتراک میگذارد.
