برای آرام شدن هنگام صدای انفجار، ابتدا باید خطر واقعی، دستور تخلیه و احتمال آسیب جسمی بررسی شود. پس از رسیدن به امنیت نسبی، نگاه کردن به محیط، حس کردن تکیه گاه، بازدم ملایم و انتخاب یک اقدام کوچک می تواند شدت هشدار بدن را پایین بیاورد. کاهش ناگهانی شنوایی، گیجی شدید، غش، تنگی نفس، درد شدید یا علائم متفاوت نیازمند ارزیابی پزشکی است.
هنگام صدای انفجار یا آژیر، ابتدا خطر را بررسی کنید و دستورهای ایمنی را انجام دهید. وقتی در نقطه نسبتاً امن قرار گرفتید، چشم ها را باز نگه دارید، پا یا پشت را به سطح ثابت تکیه دهید، چند بازدم آرام و بدون زور انجام دهید و یک کار بعدی را مشخص کنید. کاهش شنوایی ناگهانی، غش، گیجی شدید، تنگی نفس یا نشانه های آسیب را اضطراب فرض نکنید و برای ارزیابی پزشکی اقدام کنید.
صدای شدید و ناگهانی دستگاه هشدار بدن را در کسری از زمان فعال می کند. ممکن است پلک بزنید، بدنتان جمع شود، قلب تند بزند، تنفس سریع شود، عضلات منقبض شوند یا احساس کنید باید فوراً فرار کنید. این واکنش برای پاسخ به خطر طراحی شده و در لحظه نخست تا حدی طبیعی است. در بحران، آژیر یا انفجار ممکن است واقعاً نشانه تهدید باشد؛ بنابراین هدف خاموش کردن فوری ترس نیست. هدف این است که پس از انجام اقدام ایمنی، شدت واکنش کمی پایین بیاید تا بتوانید مسیر، دستورها و نیاز افراد همراه را بهتر تشخیص دهید. باقی ماندن لرزش یا تپش برای چند دقیقه به معنی شکست شما نیست.
گاهی خود صدا علاوه بر ترس، به گوش یا بدن آسیب می زند. احساس کیپی گوش، وزوز، درد، افت شنوایی، سرگیجه، سردرد یا تهوع را فقط واکنش روانی فرض نکنید؛ نزدیکی به انفجار، موج فشار، دود، ریزش اجسام یا ضربه نیز باید در نظر گرفته شود.
اگر آژیر، انفجار نزدیک، دود، آتش، شیشه شکسته، تیراندازی یا دستور تخلیه وجود دارد، همان جا برای انجام تمرین آرام سازی متوقف نشوید. به هشدارهای رسمی و دستور مسئولان محلی عمل کنید و از مسیر ایمن به محل تعیین شده بروید. تمرینی که دید، شنوایی یا سرعت واکنش شما را کم کند مناسب این لحظه نیست.
در جنگ زمینی ممکن است انفجارها پشت سرهم باشند، برق و ارتباط قطع شود یا مسیر قبلی قابل استفاده نباشد. چشم ها را باز نگه دارید، کنار پنجره و اجسام ناپایدار نایستید و هنگام حرکت فقط روی اقدام بعدی تمرکز کنید. برنامه خانوادگی از پیش تعیین شده مفید است، اما وضعیت واقعی و دستور رسمی محل همیشه بر برنامه قبلی مقدم است. پس از رسیدن به امنیت نسبی، خودتان و افراد همراه را از نظر خون ریزی، سوختگی، ضربه به سر، مشکل تنفس، افت هوشیاری و تغییر شنوایی بررسی کنید. راهنمای سلامت روان در بحران و جنگ زمانی کاربرد دارد که جای اقدامات حفاظتی و امداد جسمی را نگیرد.
این توالی برای زمانی است که در امنیت نسبی هستید. لازم نیست همه مراحل را کامل انجام دهید؛ هر مرحله ای که با محیط سازگار است کافی است.
اگر توجه به تنفس حس خفگی یا اضطراب را بیشتر می کند، آن را متوقف کنید. فقط به محیط نگاه کنید، سطح ثابت را لمس کنید و صدای یک فرد مطمئن را دنبال کنید. تمرکز بر نفس برای همه و در هر لحظه مناسب نیست.
چند دقیقه بعد، فک و شانه ها را بدون فشار آزاد کنید و اگر آسیب ندارید دست ها و پاها را آرام حرکت دهید. چند جرعه آب و مقدار کمی غذای قابل تحمل می تواند در صورت کم آبی یا گرسنگی کمک کننده باشد. کافئین زیاد و نوشیدنی انرژی زا ممکن است تپش و لرزش را تشدید کند.
فقط اطلاعاتی را بررسی کنید که برای ایمنی یا تصمیم فعلی لازم است. دیدن مکرر ویدئوی انفجار یا دنبال کردن هم زمان چند کانال می تواند بدن را دوباره به حالت هشدار برگرداند. یک منبع قابل اعتماد و زمان مشخص برای بررسی خبر انتخاب کنید.
اگر در فضای شلوغ یا بسته هستید، کاهش سروصدا و پیداکردن تکیه گاه می تواند دشوارتر باشد. آرام کردن واکنش بدن در پناهگاه یا فضای بسته باید با مسیر خروج، تهویه، ازدحام و دستورهای ایمنی همان محل هماهنگ شود.
همچنین برای آرام کردن فرد، او را ناگهانی لمس نکنید یا فریاد نزنید. کوتاه بگویید چه می بینید و چه کاری قرار است انجام شود: «الان در محل امن تری هستیم؛ من کنار تو می مانم.»
کاهش ناگهانی شنوایی در یک یا هر دو گوش باید فوری بررسی شود؛ به ویژه اگر با وزوز، سرگیجه، ضعف صورت یا ضربه سر همراه است. خون یا مایع از گوش، درد شدید گوش و اختلال تعادل پس از انفجار نیز دلیل مراجعه است. برای پاک کردن گوش چیزی داخل آن نبرید.
در موارد زیر با خدمات اورژانس محل یا مرکز درمانی تماس بگیرید:
اگر خطر جسمی وجود ندارد اما در روزها یا هفته های بعد با هر صدای معمولی از جا می پرید، خواب و رفت وآمدتان مختل شده یا دائماً منتظر انفجار بعدی هستید، پیگیری حرفه ای مناسب است. حساس شدن به صداها پس از انفجار می تواند به بررسی شنوایی و روانی نیاز داشته باشد و نباید فقط با تحمل کردن پاسخ داده شود.
کودک ممکن است گریه، چسبیدن به بزرگسال، شب ادراری، سکوت یا بازی کردن صحنه حادثه را نشان دهد. موضوع واکنش کودک پس از صدای انفجار باید متناسب با سن و بدون وادارکردن او به تعریف حادثه بررسی شود.
همین حالا قدم بعدی چیست؟
اگر هنوز خطر ادامه دارد، تمرکز را روی محل امن و دستورهای رسمی نگه دارید. پس از رسیدن به امنیت نسبی، آسیب جسمی و شنوایی را بررسی کنید و سپس فقط یک دور کوتاه جهت یابی، تکیه دادن بدن و بازدم آرام انجام دهید.
اگر نشانه هشدار ندارید، به بدن زمان بدهید تا از اوج واکنش پایین بیاید. اگر افت شنوایی، گیجی شدید، غش، تنگی نفس یا ناتوانی پایدار در عملکرد دارید، خودیاری را جایگزین ارزیابی نکنید. مطالب روان و ذهن نیز باید در کنار مراقبت واقعی و متناسب با شرایط استفاده شود.
پاسخ کوتاه به سؤالهایی که معمولاً درباره این موضوع جستجو میشوند
Hearing loss in adults: assessment and management
National Institute for Health and Care Excellence
National Institute for Health and Care Excellence · ۲۰۱۸
Coping With Traumatic Events
National Institute of Mental Health
National Institute of Mental Health · ۲۰۲۴
سفید سیاه یک رسانه سلامت فارسی است که با هدف ارائه اطلاعات علمی، قابل فهم و کاربردی درباره بیماریها، تغذیه، سلامت روان، سبک زندگی و مراقبتهای روزمره فعالیت میکند. محتوای منتشرشده در این وبسایت بر پایه منابع معتبر علمی تهیه میشود و صرفاً جنبه آموزشی و اطلاعرسانی دارد.
بیشتر درباره ما بخوانیدهنوز دیدگاهی ثبت نشده است
اولین نفری باشید که تجربه یا پرسش خود را به اشتراک میگذارد.
