ترس از قضاوت دیگران چه زمانی اضطراب اجتماعی است؟

اضطراب اجتماعی ترس شدید و مداوم از دیده شدن، ارزیابی منفی، تحقیر یا ردشدن در موقعیت های اجتماعی است. این ترس ممکن است پیش از موقعیت شروع شود و با علائم جسمی، اجتناب یا تحمل موقعیت با ناراحتی زیاد همراه باشد. تشخیص فقط با وجود یک علامت یا نتیجه تست آنلاین ممکن نیست.

#اضطراب اجتماعی دقیقاً چیست؟

اضطراب اجتماعی حالتی فراتر از دلواپسی کوتاه پیش از یک جمع مهم است. هسته آن ترس از این است که دیگران رفتار، ظاهر یا عملکرد فرد را منفی ارزیابی کنند؛ برای مثال او را ناتوان، عجیب، خجالت زده یا نامناسب ببینند. فرد ممکن است بداند شدت ترس با موقعیت تناسب ندارد، اما کنترل آن همچنان دشوار باشد.

این ترس می تواند در تعامل های معمول مانند سلام کردن، تماس تلفنی، خرید، غذاخوردن مقابل دیگران، سؤال پرسیدن یا شرکت در جلسه ظاهر شود. برای بعضی افراد دامنه ترس گسترده است و برای بعضی تقریباً به موقعیت های اجرا، مانند سخنرانی یا امتحان شفاهی، محدود می ماند.

تجربه گهگاهی اضطراب در جمع به تنهایی به معنی اختلال نیست. برای دیدن جایگاه این حالت در کنار نگرانی مداوم، فشار روانی و حمله ناگهانی، تفاوت ترس اجتماعی با الگوهای دیگر اضطراب تصویر کلی تری ارائه می دهد.

#ترس از قضاوت در چه موقعیت هایی دیده می شود؟

موقعیت محرک همیشه مهمانی بزرگ یا سخنرانی رسمی نیست. گاهی کارهای ظاهراً ساده ای که امکان دیده شدن یا پاسخ دادن دارند، بیشترین فشار را ایجاد می کنند. وجه مشترک این موقعیت ها، احتمال واقعی یا تصورشده ارزیابی توسط دیگران است.

موقعیت های رایج می توانند شامل این موارد باشند:

• شروع یا ادامه گفت وگو با فرد ناآشنا
• جواب دادن در کلاس، جلسه یا مصاحبه کاری
• صحبت تلفنی، درخواست کمک یا پس دادن یک کالا
• غذاخوردن، نوشتن یا کارکردن در حضور دیگران
• ورود به اتاقی که افراد از قبل آنجا هستند
• حضور در مهمانی، قرار عاطفی یا جمع همکاران
• استفاده از سرویس عمومی یا انجام کاری زیر نگاه دیگران

موضوع فقط تعداد افراد نیست. فرد ممکن است کنار دوستان نزدیک آرام باشد، اما مقابل یک همکار، فروشنده یا فرد صاحب اختیار مضطرب شود. شناختن موقعیت های دقیق، از برچسب کلی «من از آدم ها می ترسم» اطلاعات مفیدتری می دهد.

#نشانه ها پیش از، هنگام و پس از موقعیت چگونه تغییر می کنند؟

اضطراب اجتماعی اغلب سه مرحله دارد: نگرانی پیشاپیش، آماده باش هنگام موقعیت و مرور سخت گیرانه پس از آن. به همین دلیل فشار روانی ممکن است بسیار بیشتر از مدت واقعی حضور در جمع طول بکشد.

پیش از موقعیت، ذهن ممکن است سناریوهایی مانند لکنت، سرخ شدن، فراموش کردن حرف یا مسخره شدن را بارها بسازد. خواب و تمرکز گاهی مختل می شوند و فرد ممکن است ساعت ها جمله ها، لباس یا مسیر خروج را بررسی کند.

هنگام موقعیت، تپش قلب، تعریق، لرزش، گرگرفتگی، خشکی دهان، تهوع، سفتی بدن یا خالی شدن ذهن ممکن است رخ دهند. توجه معمولاً به درون برمی گردد؛ فرد صدای خودش، حرکت دست ها یا سرخی صورت را زیر نظر می گیرد و نشانه های خنثی دیگران را منفی تفسیر می کند.

پس از موقعیت، گفت وگو ممکن است بارها در ذهن مرور شود. یک مکث یا جمله عادی به عنوان شکست دیده می شود، درحالی که بخش های قابل قبول تعامل نادیده می مانند. این مرور، مدرک قابل اعتماد درباره نظر دیگران نیست، اما می تواند نگرانی از موقعیت بعدی را بیشتر کند.

#چه رفتارهایی اضطراب اجتماعی را از دید دیگران پنهان می کنند؟

همه افراد مضطرب از جمع خارج نمی شوند. بعضی در موقعیت می مانند، اما برای پیشگیری از خجالت به رفتارهایی تکیه می کنند که «رفتار ایمنی» نامیده می شوند. بنابراین ممکن است از بیرون آرام به نظر برسند و درون خود فشار زیادی تحمل کنند.

نمونه ها شامل کم حرفی عمدی، نگاه نکردن، نشستن نزدیک در خروجی، چسبیدن به تلفن، تمرین کلمه به کلمه حرف ها، پوشاندن صورت یا دست ها و همراه بردن همیشگی یک فرد مطمئن است. مصرف الکل یا داروی بدون تجویز پیش از جمع نیز راه ایمنی نیست؛ ممکن است هوشیاری را مختل کند، با داروهای دیگر تداخل داشته باشد یا به وابستگی و تشدید مشکلات روانی منجر شود.

این رفتارها ممکن است همان لحظه اضطراب را کم کنند، اما فرصت فهمیدن این نکته را می گیرند که شاید موقعیت بدون آن ها هم قابل تحمل باشد. وجود یک رفتار به تنهایی اختلال را ثابت نمی کند؛ وابستگی، تکرار و اثری که بر انتخاب های فرد می گذارد مهم تر است.

#اضطراب اجتماعی با خجالتی بودن چه فرقی دارد؟

خجالتی بودن یک ویژگی یا واکنش رایج است و لزوماً زندگی را مختل نمی کند. اضطراب اجتماعی زمانی بیشتر مطرح می شود که ترس مداوم و نامتناسب باشد، فرد موقعیت ها را کنار بگذارد یا آن ها را با ناراحتی شدید تحمل کند و کارکرد روزانه محدود شود.

برای تفکیک این الگو از نگرانی گسترده و نشانه هایی که در چند موقعیت مختلف رخ می دهند، مرور نشانه های عمومی اضطراب در ذهن و بدن می تواند کمک کننده باشد. هیچ کدام از این معیارها به تنهایی جای ارزیابی را نمی گیرد.

#آیا ترس از سخنرانی به تنهایی یعنی اختلال اضطراب اجتماعی؟

خیر. اضطراب پیش از سخنرانی، امتحان شفاهی یا اجرای صحنه ای در بسیاری از افراد رخ می دهد. وقتی ترس فقط در موقعیت های اجرا ظاهر می شود، همچنان باید شدت، تداوم و اثر آن بر زندگی سنجیده شود؛ صرف وجود تپش یا لرزش تشخیص را ثابت نمی کند.

الگوی نگران کننده تر زمانی است که فرد فرصت های تحصیلی یا شغلی را کنار می گذارد، مدت زیادی پیش از هر اجرا درگیر می شود یا بدون رفتارهای پرخطر نمی تواند حاضر شود. اگر ترس به گفت وگو، خرید، تماس تلفنی و رابطه نیز گسترش یافته باشد، دامنه مشکل وسیع تر از اضطراب اجراست.

حمله ای ناگهانی با ترس شدید ممکن است در یک موقعیت اجتماعی رخ دهد، اما این به تنهایی اختلال پانیک را ثابت نمی کند. در اضطراب اجتماعی، نگرانی مرکزی معمولاً قضاوت یا خجالت در همان موقعیت است؛ در حمله های پانیک غیرمنتظره، ترس می تواند بدون موقعیت اجتماعی مشخص آغاز شود.

#تست اضطراب اجتماعی چه چیزی را نشان می دهد؟

پرسش نامه معتبر می تواند شدت تقریبی ترس، اجتناب و اثر علائم را غربال کند، اما تشخیص قطعی نمی دهد. نتیجه بالا می گوید ارزیابی دقیق تر ارزش دارد؛ نتیجه پایین نیز اگر فرد موقعیت های زیادی را کاملاً حذف کرده باشد، لزوماً مشکل را رد نمی کند.

پاسخ ها ممکن است تحت تأثیر حال همان روز، برداشت فرد از سؤال و میزان اجتناب قرار گیرند. ارزیابی حرفه ای علاوه بر پرسش نامه، زمان شروع، موقعیت ها، مدت علائم، رفتارهای ایمنی، مصرف مواد، مشکلات هم زمان و علت های جسمی احتمالی را بررسی می کند.

برای تشخیص رسمی معمولاً پایداربودن ترس برای حدود شش ماه یکی از معیارهاست، اما این عدد دستور انتظار نیست. اگر علائم همین حالا تحصیل، کار یا ایمنی را مختل کرده اند، لازم نیست برای درخواست کمک تا کامل شدن شش ماه صبر کنید.

#چه زمانی اضطراب اجتماعی نیاز به ارزیابی دارد؟

وقتی ترس و اجتناب انتخاب های مهم زندگی را کوچک کرده اند، گرفتن وقت از روان شناس، روان پزشک یا پزشک منطقی است. میزان اختلال از تعداد مهمانی هایی که نمی روید مهم تر است؛ گاهی یک تماس ضروری، حضور در کلاس یا درخواست کمک به مانع اصلی تبدیل می شود.

برای ارزیابی اقدام کنید اگر:

• به دلیل ترس از قضاوت، مدرسه، دانشگاه، کار یا قرارهای ضروری را از دست می دهید.
• نگرانی روزها یا هفته ها پیش از موقعیت شروع می شود و خواب یا تمرکز را می گیرد.
• برای حضور در جمع به الکل، مواد یا داروی بدون تجویز تکیه می کنید.
• پس از هر تعامل ساعت ها خودتان را سرزنش می کنید یا اطمینان می خواهید.
• در کودک یا نوجوان، ترس باعث امتناع مداوم از مدرسه، سکوت در موقعیت های مشخص یا دوری از همسالان شده است.

فکر یا برنامه آسیب، ناتوانی در حفظ ایمنی، شنیدن دستور آسیب یا قطع ارتباط با واقعیت نیازمند کمک فوری است. فرد را تنها نگذارید و با خدمات اورژانسی محل زندگی تماس بگیرید. درد تازه و شدید قفسه سینه، غش یا تنگی نفس شدید نیز نباید صرفاً به اضطراب اجتماعی نسبت داده شود.

#برای توضیح ترس اجتماعی چه چیزهایی را ثبت کنیم؟

برای یک تا دو هفته، موقعیت، پیش بینی ذهنی، شدت تقریبی اضطراب، نشانه های بدنی، رفتار ایمنی و کاری را که در نهایت انجام دادید کوتاه ثبت کنید. همچنین بنویسید نگرانی چند ساعت یا چند روز پیش شروع شد و پس از موقعیت چقدر ادامه یافت.

ثبت باید محدود و هدفمند باشد، نه وارسی مداوم خود. لازم نیست هر حرکت یا جمله را تحلیل کنید؛ هدف پیدا کردن الگوهایی است که در گفت وگو با متخصص کمک می کنند. خواب، کافئین، داروی تازه و مصرف الکل یا مواد نیز اطلاعات مهمی هستند.

#برای بازپس گرفتن موقعیت های اجتماعی، قدم بعدی چیست؟

قدم بعدی از نام گذاری دقیق اثر ترس بر زندگی شروع می شود: کدام موقعیت ضروری حذف شده، چه رفتاری فقط برای پنهان کردن اضطراب انجام می دهید و چه هزینه ای می پردازید. این تصویر از قضاوت کلی «من اجتماعی نیستم» روشن تر و قابل بررسی تر است.

اگر ترس گذراست و زندگی را محدود نمی کند، مشاهده الگو ممکن است کافی باشد. اگر تکرار، اجتناب یا پریشانی ادامه دارد، ارزیابی حرفه ای می تواند مسیر متناسب را مشخص کند. برای دنبال کردن مطالب مربوط به سلامت روان و ذهن می توانید این بخش را ببینید؛ درخواست کمک نشانه ضعف اجتماعی یا شخصیتی نیست.