اضطراب ناشی از جنگ چه زمانی به کمک حرفه‌ای نیاز دارد؟

اضطراب ناشی از جنگ زمانی به کمک حرفه ای نیاز دارد که رو به تشدید باشد، با حمایت و اقدامات ساده کاهش نیابد یا خواب، خوردن، مراقبت از خود و کارهای روزانه را مختل کند. فکر آسیب، گسست از واقعیت، گیجی شدید، رفتار خطرناک یا ناتوانی در پیروی از دستورهای ایمنی نیازمند کمک فوری است. برای علائم شدید لازم نیست منتظر گذشت چند هفته بمانید.

#کمک تخصصی روانی به فرد آسیب دیده در بحران

فکر آسیب به خود یا دیگران، داشتن برنامه یا وسیله برای آسیب، رفتار خطرناک، توهم، گیجی شدید یا گسست از واقعیت نیازمند اقدام فوری است. گسست از واقعیت یعنی فرد نمی تواند موقعیت و اطراف خود را درست تشخیص دهد یا ارتباطش با محیط به وضوح مختل شده است.

فرد را تنها نگذارید و فقط در صورت امکان و بدون درگیری، وسایل خطرناک را دور کنید. با اورژانس یا خدمات فوری سلامت روان محل تماس بگیرید و نشانه ها، خطر فعلی و محل فرد را واضح بگویید. وصل کردن فرد مضطرب به خدمات اورژانسی زمانی اولویت دارد که ایمنی او یا دیگران قابل حفظ نیست.

غش، درد تازه یا شدید قفسه سینه، تنگی نفس شدید، کبودی لب، ضعف یک طرفه یا کاهش هوشیاری را اضطراب فرض نکنید؛ این نشانه ها نیز به ارزیابی فوری پزشکی نیاز دارند.

#با اختلال واضح در عملکرد، در چند روز آینده وقت بگیرید

اگر اضطراب خوردن، خواب، مراقبت از خود، نگهداری از کودک یا سالمند، کار، درس یا تصمیم های ضروری را مختل کرده است، برای دریافت کمک اقدام کنید؛ حتی اگر فرد فکر آسیب ندارد. معیار مهم این است که آیا هنوز می تواند نیازهای پایه و مسئولیت های ضروری را انجام دهد.

این وضعیت ها دلیل مناسبی برای تماس در همان روز یا اولین فرصت ایمن اند:

• حمله های پانیک مکرر یا ترس مداوم از حمله بعدی؛
• بی خوابی شدید چندروزه، به ویژه همراه با گیجی یا رفتار غیرعادی؛
• ناتوانی در تمرکز بر دستورهای ایمنی و تصمیم های ضروری؛
• کناره گیری شدید، گریه یا تحریک پذیری مهارنشدنی؛
• افزایش مصرف الکل، مواد یا دارو برای تحمل اضطراب؛
• بازگشت سریع یا تشدید یک مشکل روانی قبلی.

کمک حرفه ای الزاماً به معنی بستری یا مصرف دارو نیست. ارزیابی اولیه مشخص می کند چه میزان حمایت لازم است و آیا مشکل جسمی، کمبود دارو یا وضعیت دیگری نیز باید بررسی شود.

#لازم نیست برای علائم شدید یک ماه صبر کنید

مدت علائم فقط یکی از معیارهاست. اگر نشانه ها شدیدند، عملکرد را مختل کرده اند یا رو به بدترشدن هستند، همان چند روز اول نیز می توان کمک گرفت. هیچ دوره انتظار اجباری برای مراجعه وجود ندارد.

برای اضطراب خفیف تر که خطر فوری ایجاد نمی کند، ماندگاری علائم در بیشتر روزها حدود دو هفته، نداشتن روند بهبود یا برگشت مکرر آن ها دلیل کافی برای وقت گرفتن است. ادامه خطر واقعی ممکن است بهبود را کند کند؛ در این حالت، میزان اختلال در عملکرد از تقویم مهم تر است.

#چه زمانی می توان کوتاه مدت وضعیت را پایش کرد؟

پایش کوتاه مدت زمانی منطقی است که اضطراب با ایمن ترشدن محیط یا حمایت یک فرد قابل اعتماد کمتر می شود، فرد هنوز می خوابد و غذا می خورد، می تواند از خود مراقبت کند و تصمیم های ضروری را انجام دهد. علائم باید نوسان داشته باشند یا روندی هرچند آهسته به سمت کاهش نشان دهند.

هر روز فقط سه مورد را بررسی کنید: شدت اضطراب، کیفیت عملکرد پایه و جهت تغییر علائم. اگر اضطراب ثابت مانده اما عملکرد افت می کند، یا برای تحمل آن به رفتار پرخطر روی آورده اید، پایش کافی نیست و باید کمک بگیرید.

#در جنگ زمینی، خطر واقعی نیاز به کمک روانی را منتفی نمی کند

در زمان انفجار، جابه جایی، قطع ارتباط یا درگیری زمینی، ترس می تواند پاسخی طبیعی به خطر باشد. ابتدا باید محل امن، آسیب جسمی و نیازهای حیاتی بررسی شوند؛ اما اگر اضطراب مانع پناه گیری، فهم دستورها یا مراقبت از خود شده است، حمایت فوری لازم می شود.

شدت واکنش ممکن است پس از هر موج صدا دوباره بالا برود. این به تنهایی نشانه بیماری نیست، اما حملات مکرر، بی خوابی شدید یا ناتوانی پایدار در انجام کارهای پایه مرز مراجعه را جلو می آورد.

#برای شروع کمک، لازم نیست تشخیص خودتان را بدانید

برای مراجعه کافی است نشانه ها، زمان شروع، اثر آن ها بر خواب و عملکرد و وجود خطر را توضیح دهید. پزشک عمومی، روان شناس، روان پزشک یا خدمات سلامت روان می توانند نقطه شروع باشند؛ اگر خطر فوری نیست، گزینه ای را انتخاب کنید که زودتر و ایمن تر در دسترس است.

شروع دریافت کمک روان شناختی پس از بحران شامل انتخاب خدمت، آماده کردن شرح حال و ادامه پیگیری است و دامنه ای فراتر از این پاسخ دارد. هنگام وقت گرفتن بگویید آیا علائم در حال تشدیدند، حمله پانیک یا بی خوابی شدید وجود دارد و کارهای روزانه تا چه حد مختل شده اند.

برای شناخت گسترده تر واکنش ها و مراقبت های مرتبط، راهنمای سلامت روان در بحران و جنگ چارچوب کامل تری ارائه می کند.

اگر میان صبرکردن و مراجعه مردد هستید، عملکرد را معیار قرار دهید

اگر اضطراب اجازه نمی دهد ایمن بمانید، بخوابید، غذا بخورید، از خود مراقبت کنید یا تصمیم های ضروری بگیرید، زمان مراجعه رسیده است. در حضور فکر آسیب، گیجی شدید یا گسست از واقعیت، به جای وقت عادی کمک فوری بگیرید. اگر علائم خفیف ترند اما بهتر نمی شوند، لازم نیست تا رسیدن به نقطه بحران صبر کنید. مطالب راهنماهای روان و ذهن در روزهای دشوار می توانند به شناخت گزینه های مرتبط کمک کنند، اما ارزیابی فردی با شرح دقیق علائم انجام می شود.