ایمپلنت و بریج هر دو می توانند جای دندان ازدست رفته را پر کنند، اما تکیه گاه متفاوتی دارند. ایمپلنت داخل استخوان قرار می گیرد؛ بریج معمولی به دندان های مجاور متصل می شود. سالم بودن دندان های کناری، مقدار استخوان، تمایل به جراحی، زمان درمان، هزینه و امکان مراقبت از مهم ترین عوامل انتخاب میان این دو هستند.
ایمپلنت همیشه بهتر از بریج نیست و بریج نیز برای همه انتخاب ساده تری محسوب نمی شود. ایمپلنت به استخوان فک تکیه دارد و معمولاً به جراحی و زمان ترمیم نیاز دارد؛ بریج معمولی به دندان های مجاور متصل می شود و اغلب زودتر تکمیل می شود. وضعیت دندان های کناری، استخوان و سلامت عمومی مشخص می کند کدام روش مناسب تر است.
تفاوت اصلی در تکیه گاه دندان جایگزین شده است. پایه ایمپلنت داخل استخوان فک قرار می گیرد، اما بریج معمولی از یک یا چند دندان مجاور برای نگه داشتن دندان مصنوعی استفاده می کند.
در ایمپلنت تک دندان، معمولاً پایه جای ریشه را می گیرد و روکش روی آن نصب می شود. برای شناخت ساختار این روش، توضیح ایمپلنت دندان و اجزای آن می تواند تفاوت پایه، اباتمنت و روکش را روشن کند.
در بریج معمولی، دندان های کنار فضای خالی آماده می شوند و روکش های متصل به دندان مصنوعی روی آن ها قرار می گیرند. البته بریج انواع مختلفی دارد و همه مدل ها به یک شکل از دندان های کناری استفاده نمی کنند. آشنایی با اینکه بریج دندان چیست و چگونه کار می کند برای مقایسه دقیق ضروری است.
| معیار | ایمپلنت تک دندان | بریج معمولی |
|---|---|---|
| تکیه گاه | استخوان فک | دندان های مجاور |
| نیاز به جراحی | معمولاً دارد | معمولاً ندارد |
| آماده سازی دندان های کناری | معمولاً نیاز ندارد | اغلب لازم است |
| زمان درمان | ممکن است چند ماه طول بکشد | معمولاً کوتاه تر است |
| نیاز به استخوان کافی | اهمیت زیادی دارد | پایه داخل استخوان ندارد |
| روش تمیزکردن | اطراف روکش و پایه | اطراف و زیر بریج |
| پوسیدگی | پایه پوسیده نمی شود | دندان های تکیه گاه ممکن است پوسیده شوند |
| مشکلات احتمالی | التهاب اطراف پایه، شل شدن پیچ یا روکش | پوسیدگی یا شکست دندان تکیه گاه، لق شدن بریج |
| هزینه اولیه | اغلب بیشتر | بسته به تعداد واحدها و درمان دندان ها متفاوت است |
این جدول برای شناخت تفاوت هاست و به تنهایی نمی تواند روش مناسب را تعیین کند. محل دندان، نحوه جویدن و وضعیت دهان ممکن است اهمیت هر معیار را تغییر دهد.
اگر دندان های کنار فضای خالی سالم و بدون ترمیم گسترده باشند، ایمپلنت می تواند جای دندان را بدون تراش دادن آن ها پر کند. این موضوع یکی از امتیازهای مهم ایمپلنت تک دندان است. در مقابل، برای قراردادن بسیاری از بریج های معمولی باید بخشی از مینای دندان های تکیه گاه تراشیده شود تا روکش ها روی آن ها قرار بگیرند. این آماده سازی برگشت پذیر نیست و دندان های تکیه گاه باید توان تحمل نیروی بریج را داشته باشند.
اما اگر دندان های مجاور قبلاً روکش شده، ترمیم های بزرگ داشته یا خودشان به روکش نیاز داشته باشند، شرایط فرق می کند. در چنین وضعیتی ممکن است استفاده از آن ها به عنوان تکیه گاه بریج منطقی تر از تراش دادن دو دندان کاملاً سالم باشد.
وجود پوسیدگی، ترک، بیماری لثه یا ضعف ریشه در دندان های مجاور نیز می تواند بریج را نامناسب کند. پیش از تصمیم باید معلوم شود این دندان ها در بلندمدت تکیه گاه قابل اعتمادی هستند یا نه.
ایمپلنت برای پایدارشدن به استخوان مناسب نیاز دارد. مقدار، عرض، ارتفاع و محل استخوان باید برای قرارگیری ایمن پایه بررسی شود. نزدیک بودن عصب یا سینوس نیز ممکن است طراحی درمان را تغییر دهد.
اگر استخوان کافی نباشد، ممکن است بازسازی یا پیوند استخوان مطرح شود. این کار می تواند درمان را طولانی تر و پرهزینه تر کند و برای همه افراد نیز ضروری یا مناسب نیست.
بریج معمولی پایه ای داخل استخوان ندارد؛ بنابراین کمبود استخوان در محل دندان ازدست رفته الزاماً مانع ساخت آن نیست. بااین حال، وضعیت لثه و استخوان اطراف دندان های تکیه گاه همچنان مهم است. دندانی که به دلیل بیماری شدید لثه حمایت استخوانی ضعیفی دارد، ممکن است تکیه گاه مناسبی برای بریج نباشد.
بریج معمولی اغلب زودتر از ایمپلنت تکمیل می شود، زیرا نیازی به جوش خوردن پایه با استخوان ندارد. پس از آماده سازی دندان ها و قالب گیری یا اسکن، بریج ساخته و در جلسه بعدی نصب می شود؛ هرچند شرایط درمان ممکن است تعداد جلسات را تغییر دهد.
ایمپلنت معمولاً به جراحی و دوره ترمیم استخوان نیاز دارد. کشیدن دندان، درمان عفونت یا پیوند استخوان نیز می تواند زمان بیشتری به مسیر اضافه کند. جزئیات مراحل ایمپلنت دندان تا نصب روکش در افراد مختلف یکسان نیست.
اگر تکمیل سریع دندان برایتان اهمیت دارد، فقط تعداد جلسات را نپرسید. باید مشخص شود در دوره انتظار چه دندان موقتی دریافت می کنید و آیا روش سریع تر، برای وضعیت دندان ها و لثه شما انتخاب پایداری هست یا نه.
هر دو روش به مسواک، پاک کردن فضاهای بین دندانی و معاینه دوره ای نیاز دارند. تفاوت اصلی در محل هایی است که باید تمیز شوند.
در ایمپلنت، خط لثه اطراف روکش و فضای میان آن با دندان های کناری اهمیت دارد. تجمع پلاک می تواند باعث التهاب لثه و در موارد پیشرفته تر آسیب استخوان اطراف پایه شود.
در بریج، علاوه بر اطراف روکش های تکیه گاه باید زیر دندان مصنوعی نیز تمیز شود. نخ معمولی همیشه از زیر بریج عبور نمی کند و ممکن است استفاده از نخ مخصوص، عبوردهنده نخ یا برس بین دندانی آموزش داده شود.
اگر فرد نتواند زیر بریج یا اطراف ایمپلنت را مرتب تمیز کند، خطر التهاب و خرابی درمان بیشتر می شود. بنابراین «راحتی مراقبت» باید قبل از درمان و متناسب با توانایی فرد بررسی شود.
ایمپلنت می تواند ماندگاری طولانی داشته باشد، اما تضمین مادام العمر نیست. سلامت استخوان و لثه، دخانیات، فشار جویدن، دندان قروچه و کیفیت مراقبت بر نتیجه اثر دارند. ممکن است پایه سالم بماند، ولی روکش یا پیچ اتصال زودتر نیازمند تعمیر شود.
ماندگاری بریج به سلامت دندان های تکیه گاه، استحکام روکش ها و تمیزی زیر آن وابسته است. پوسیدگی یا شکست یکی از دندان های پایه می تواند عملکرد کل بریج را تحت تأثیر قرار دهد.
به همین دلیل، مقایسه صرف یک عدد برای عمر ایمپلنت با یک عدد برای عمر بریج گمراه کننده است. باید دید خرابی احتمالی در هر روش چه بخشی را درگیر می کند و آیا آن بخش قابل تعمیر است.
هزینه اولیه ایمپلنت تک دندان معمولاً بیشتر است، اما قیمت نهایی به پایه، اباتمنت، روکش، تصویربرداری و درمان های آماده سازی بستگی دارد. اگر پیوند استخوان لازم باشد، هزینه و زمان افزایش پیدا می کند.
قیمت بریج نیز فقط هزینه یک دندان مصنوعی نیست. بریج معمولی از چند واحد روکش و دندان جایگزین تشکیل می شود و ممکن است دندان های تکیه گاه قبل از آن به ترمیم یا درمان نیاز داشته باشند.
برای مقایسه منصفانه باید برآورد مکتوب هر دو روش را با اجزای یکسان بررسی کرد. سؤال درباره هزینه کامل ایمپلنت با روکش مهم است، زیرا بعضی قیمت ها فقط به پایه اشاره می کنند.
همچنین هزینه تعمیر، مراقبت و تعویض احتمالی در سال های آینده قابل توجه است. ارزان تر بودن یک روش در جلسه اول الزاماً به معنی کمتر بودن هزینه کلی آن نیست.
ایمپلنت بیشتر زمانی بررسی می شود که دندان های مجاور سالم اند، استخوان و لثه شرایط مناسبی دارند و فرد می تواند دوره جراحی و ترمیم را بپذیرد.
مواردی که ممکن است کفه انتخاب را به سمت ایمپلنت ببرند عبارت اند از:
این موارد به معنی مناسب بودن قطعی ایمپلنت نیستند. سابقه پزشکی، داروها و تصویربرداری نیز باید بررسی شوند.
بریج ممکن است زمانی منطقی تر باشد که دندان های کناری از قبل به روکش نیاز دارند، جراحی ایمپلنت مناسب یا مطلوب نیست یا فرد به درمانی با زمان کوتاه تر نیاز دارد.
شرایطی که می توانند بریج را قابل بررسی کنند شامل موارد زیر هستند:
اگر دندان های تکیه گاه ضعیف، پوسیده یا دچار بیماری کنترل نشده لثه باشند، قرار دادن بار اضافی بریج روی آن ها ممکن است انتخاب مناسبی نباشد.
قبل از انتخاب، باید پاسخ چند موضوع روشن باشد: دندان های مجاور سالم اند یا به روکش نیاز دارند؟ استخوان برای ایمپلنت کافی است؟ درمان چقدر طول می کشد؟ هزینه اعلام شده چه بخش هایی را شامل می شود؟ تمیزکردن هر روش چگونه خواهد بود؟
در راهنمای ایمپلنت و جایگزینی دندان می توان جایگاه بریج، ایمپلنت و دندان مصنوعی را در یک تصویر کلی دید. مطالعه مطالب سلامت دهان و دندان نیز به درک بهتر مراقبت های لازم و وضعیت دندان های تکیه گاه کمک می کند.
انتخاب درست همان روشی نیست که برای همه توصیه شود؛ روشی است که با وضعیت دهان، سلامت عمومی، زمان، بودجه و امکان مراقبت شما هماهنگی بیشتری داشته باشد.
پاسخ کوتاه به سؤالهایی که معمولاً درباره این موضوع جستجو میشوند
Dental Implants: What You Should Know
U.S. Food and Drug Administration
U.S. Food and Drug Administration · ۲۰۲۱
سفید سیاه یک رسانه سلامت فارسی است که با هدف ارائه اطلاعات علمی، قابل فهم و کاربردی درباره بیماریها، تغذیه، سلامت روان، سبک زندگی و مراقبتهای روزمره فعالیت میکند. محتوای منتشرشده در این وبسایت بر پایه منابع معتبر علمی تهیه میشود و صرفاً جنبه آموزشی و اطلاعرسانی دارد.
بیشتر درباره ما بخوانیدهنوز دیدگاهی ثبت نشده است
اولین نفری باشید که تجربه یا پرسش خود را به اشتراک میگذارد.
