ترمیم دندان مجموعه ای از درمان ها برای حفظ ساختار و عملکرد دندان آسیب دیده است و می تواند از یک پرکردگی محدود تا عصب کشی، بازسازی و روکش را دربر بگیرد. انتخاب روش مناسب به عمق پوسیدگی، سلامت عصب، وجود ترک یا شکستگی و مقدار بافت سالم باقی مانده بستگی دارد. این راهنما مسیر تشخیص، درمان و مراقبت از دندان ترمیم شده را ساده توضیح می دهد.
ترمیم دندان یعنی بازسازی قسمت آسیب دیده برای حفظ شکل، استحکام و عملکرد آن. اگر آسیب محدود باشد، پرکردن ممکن است کافی باشد؛ اما آسیب شدید به بافت زنده داخل دندان می تواند عصب کشی را ضروری کند. برای دندان های ضعیف یا دارای تخریب گسترده نیز ممکن است روکش لازم باشد.
ترمیم دندان به درمان هایی گفته می شود که قسمت آسیب دیده یا ازدست رفته دندان را بازسازی می کنند تا دندان دوباره بتواند نقش طبیعی خود را در جویدن داشته باشد. هدف فقط بستن یک حفره نیست؛ حفظ بافت سالم، جلوگیری از گسترش آسیب و ایجاد تماس مناسب با دندان های دیگر نیز اهمیت دارد.
در گفت وگوی روزمره، ترمیم دندان اغلب هم معنی پرکردن در نظر گرفته می شود. بااین حال، ترمیم مفهوم گسترده تری دارد و بسته به وضعیت دندان ممکن است شامل این موارد باشد:
هر دندان آسیب دیده به تمام این درمان ها نیاز ندارد. گاهی یک پرکردگی کوچک کافی است و گاهی برای حفظ دندان باید چند مرحله درمان انجام شود.
ترمیم زمانی لازم می شود که بخشی از ساختار دندان آسیب دیده یا دیگر نتواند از قسمت های داخلی محافظت کند. پوسیدگی شایع ترین علت است، اما تنها دلیل نیاز به درمان ترمیمی نیست.
دلایل معمول عبارت اند از:
اگر پوسیدگی هنوز به مرحله ایجاد حفره نرسیده باشد، ممکن است با فلوراید، کنترل مصرف قند و بهبود بهداشت دهان بتوان روند از دست رفتن مواد معدنی مینا را متوقف کرد. اما وقتی بخشی از دندان واقعاً تخریب شده و حفره ایجاد شده است، بافت ازدست رفته معمولاً خودبه خود ساخته نمی شود.
نیاز به ترمیم همیشه با درد شدید شروع نمی شود. بعضی پوسیدگی ها، ترک ها و مشکلات اطراف پرکردگی قدیمی برای مدتی بی علامت باقی می مانند و فقط در معاینه یا عکس دندان مشخص می شوند.
نشانه های احتمالی عبارت اند از:
این علائم به تنهایی مشخص نمی کنند که پرکردن کافی است یا عصب کشی لازم خواهد بود. برای مثال، حساسیت کوتاه به سردی ممکن است با یک آسیب محدود دیده شود؛ درحالی که دردی که پس از حذف سرما یا گرما ادامه پیدا می کند، به بررسی دقیق تر بافت داخل دندان نیاز دارد.
نبود درد نیز سلامت دندان را تضمین نمی کند. گاهی پوسیدگی زیر یک ترمیم یا در فضای میان دندان ها بدون علامت واضح پیش می رود.
انتخاب درمان با کنار هم قرار دادن علائم، معاینه و در صورت نیاز عکس دندان انجام می شود. ظاهر یک حفره همیشه عمق واقعی آسیب را نشان نمی دهد.
در ارزیابی دندان معمولاً این موارد اهمیت دارند:
ممکن است دندان پزشک واکنش دندان به سرما، ضربه ملایم یا فشار را بررسی کند. عکس رادیوگرافی نیز می تواند اطلاعاتی درباره عمق تقریبی پوسیدگی، اطراف ریشه و بعضی آسیب های پنهان بدهد؛ هرچند عکس به تنهایی جای معاینه را نمی گیرد.
هدف، انتخاب درمانی است که با کمترین مداخله لازم بتواند آسیب را کنترل و دندان را حفظ کند.
این سه درمان برای یک هدف یا یک مرحله از آسیب انجام نمی شوند. تفاوت اصلی به محل آسیب، وضعیت بخش داخلی دندان و مقدار ساختار سالم باقی مانده مربوط است.
| درمان | چه بخشی را درمان می کند؟ | معمولاً چه زمانی مطرح می شود؟ |
|---|---|---|
| پرکردن | بخش آسیب دیده تاج دندان | وقتی آسیب محدود و بافت داخل دندان قابل حفظ است |
| عصب کشی | فضای داخلی دندان و کانال های ریشه | وقتی بافت داخل دندان به شدت ملتهب، عفونی یا از بین رفته است |
| روکش | ساختار بیرونی و ضعیف شده دندان | وقتی دندان برای تحمل فشار به پوشش بیشتری نیاز دارد |
پرکردن و عصب کشی دو انتخاب هم سطح نیستند که بیمار فقط بر اساس هزینه یا ترجیح شخصی یکی را انتخاب کند. اگر بخش زنده داخل دندان سالم یا قابل حفظ باشد، معمولاً دلیلی برای عصب کشی وجود ندارد. اگر این بافت به شدت آسیب دیده یا عفونی شده باشد، پرکردگی ساده نمی تواند منشأ مشکل را برطرف کند.
روکش نیز برای تمام دندان های پرشده یا عصب کشی شده لازم نیست. مقدار بافت باقی مانده، محل دندان، وجود ترک و فشار واردشده هنگام جویدن در این تصمیم نقش دارند.
معیارهای تشخیص را می توانید در مقایسه پر کردن دندان یا عصب کشی دقیق تر بررسی کنید.
در پرکردن، قسمت آسیب دیده دندان مدیریت و فضای ایجادشده با ماده مناسب بازسازی می شود. جزئیات درمان به محل حفره، عمق آسیب و ماده انتخابی بستگی دارد.
مسیر کلی درمان شامل این مراحل است:
برداشتن مقدار بیشتری از دندان همیشه به معنی درمان بهتر نیست. در روش های امروزی تلاش می شود تا حد امکان بافت سالم حفظ شود و فقط قسمت هایی مدیریت شوند که نگهداری آن ها نتیجه درمان را به خطر می اندازد.
جزئیات بی حسی، آماده سازی حفره و قرار دادن مواد در پر کردن دندان چگونه انجام می شود توضیح داده شده است.
عصب کشی زمانی مطرح می شود که پالپ، یعنی بافت نرم داخل دندان که عصب ها و رگ های خونی در آن قرار دارند، دچار التهاب شدید و برگشت ناپذیر، عفونت یا از بین رفتن بافت شده باشد.
این آسیب ممکن است در پی پوسیدگی عمیق، ترک، ضربه، شکستگی یا چند درمان گسترده روی یک دندان ایجاد شود.
نشانه هایی که بررسی بخش داخلی دندان را ضروری تر می کنند عبارت اند از:
هیچ کدام از این نشانه ها به تنهایی عصب کشی را قطعی نمی کنند. گاهی التهاب هنوز قابل کنترل است و گاهی دندانی که بخش زنده داخل آن از بین رفته، درد واضحی ندارد.
در عصب کشی، بافت آسیب دیده داخل دندان خارج و کانال های ریشه تمیز، شکل دهی و با ماده مخصوص بسته می شوند. پس از آن نیز تاج دندان باید به درستی بازسازی شود.
برای شناخت مراحل و هدف درمان می توانید عصب کشی دندان چیست را بخوانید.
روکش پوششی است که روی قسمت باقی مانده تاج دندان قرار می گیرد و به بازسازی شکل و توزیع بهتر فشار کمک می کند. این درمان بیشتر زمانی مطرح می شود که مقدار زیادی از ساختار دندان از بین رفته یا احتمال شکستگی آن افزایش یافته باشد.
دلایل احتمالی پیشنهاد روکش عبارت اند از:
هر دندان عصب کشی شده به روکش نیاز ندارد. دندان های عقب فشار بیشتری تحمل می کنند و اگر بخش زیادی از ساختارشان از بین رفته باشد، ممکن است بیشتر به پوشش محافظ نیاز داشته باشند. شرایط بعضی دندان های جلو متفاوت است.
جزئیات این تصمیم در روکش دندان چه زمانی لازم است بررسی شده است.
ماده مناسب برای همه دندان ها یکسان نیست. رنگ فقط یکی از معیارهاست؛ اندازه حفره، محل دندان، فشار جویدن، وضعیت بافت باقی مانده و امکان کنترل رطوبت نیز اهمیت دارند.
کامپوزیت به دلیل شباهت رنگی به دندان طبیعی کاربرد زیادی دارد. این ماده با سیستم چسبنده به دندان متصل و معمولاً در چند مرحله با نور مخصوص سخت می شود.
کیفیت ترمیم کامپوزیتی به خشک نگه داشتن محل، اندازه آسیب، فشار جویدن و اجرای دقیق وابسته است.
آمالگام ماده ای فلزی و نقره ای رنگ با سابقه طولانی در ترمیم دندان است. این ماده همرنگ دندان نیست و استفاده از آن در بسیاری از کشورها به دلیل ملاحظات زیست محیطی رو به کاهش است.
انتخاب آمالگام به محل دندان، اندازه حفره، شرایط بیمار، مقررات محل زندگی و نظر دندان پزشک بستگی دارد.
این مواد در شرایط مشخص، مانند بعضی ترمیم های نزدیک لثه یا مواردی که آزادسازی فلوراید سودمند است، به کار می روند. مقاومت و کاربرد آن ها با کامپوزیت و آمالگام یکسان نیست.
اگر پرکردگی مستقیم برای اندازه یا شکل آسیب کافی نباشد، ممکن است ترمیمی مانند اینله، آنله یا روکش خارج از دهان یا با روش های دیجیتال ساخته و سپس به دندان متصل شود.
انتخاب میان پرکردگی سفید یا آمالگام فقط انتخاب میان ظاهر و استحکام نیست. وضعیت دندان، فشار جویدن، امکان خشک نگه داشتن حفره و شرایط پزشکی باید با هم بررسی شوند.
ترمیم معمولاً با بی حسی موضعی انجام می شود تا درد کنترل شود. بااین حال، ممکن است فشار، لرزش، تماس یا صدای ابزار را احساس کنید؛ این حس ها لزوماً به معنی اثر نکردن بی حسی نیستند.
پس از برطرف شدن بی حسی، حساسیت خفیف به سرما، گرما یا فشار ممکن است برای مدتی ایجاد شود؛ به خصوص اگر پوسیدگی عمیق بوده یا دندان پیش از درمان تحریک شده باشد. معیار مهم این است که ناراحتی به تدریج کمتر شود.
درد شدید، ضربان دار یا رو به افزایش، بیدار شدن از خواب، تورم، تب، ترشح یا درد واضح هنگام گاز زدن باید بررسی شود.
اگر پس از پرکردن احساس می کنید یک دندان زودتر از دندان مقابل تماس پیدا می کند، ممکن است سطح ترمیم کمی بلند باشد و به تنظیم نیاز داشته باشد.
اگر نگرانی اصلی شما تجربه درمان ریشه است، در آیا عصب کشی دندان درد دارد می توانید تفاوت فشار حین درمان، حساسیت موقت بعد از آن و علائم غیرطبیعی را بخوانید.
مراقبت بعد از ترمیم به نوع ماده و درمان انجام شده بستگی دارد. توصیه دندان پزشک درباره زمان غذا خوردن و میزان فشار مجاز روی دندان در اولویت است.
اصول کلی مراقبت عبارت اند از:
ترمیم از دندان در برابر تمام آسیب های آینده محافظت نمی کند. در مرز میان ماده ترمیمی و دندان طبیعی همچنان ممکن است پلاک جمع شود و پوسیدگی تازه ایجاد شود.
اگر درمان ریشه انجام داده اید، توصیه های مربوط به غذا خوردن، جویدن، مسواک زدن و محافظت از پانسمان را در مراقبت بعد از عصب کشی دندان بخوانید.
برای ترمیم دندان نمی توان یک عمر ثابت تعیین کرد. بعضی ترمیم ها سال ها عملکرد مناسبی دارند و بعضی به دلیل اندازه حفره، فشار جویدن یا آسیب تازه زودتر نیازمند بررسی می شوند.
عوامل مؤثر بر دوام عبارت اند از:
قدیمی بودن ترمیم به تنهایی دلیل کافی برای تعویض آن نیست. برداشتن غیرضروری پرکردگی ممکن است به حذف بخشی دیگر از ساختار دندان نیاز داشته باشد. در مقابل، شکستگی، لق شدن، پوسیدگی کناری یا اختلال در جویدن می تواند درمان مجدد را ضروری کند.
پرکردگی ها و بازسازی های قدیمی باید در معاینه های دوره ای بررسی شوند، حتی اگر درد ندارند. تغییر در ظاهر یا عملکرد آن ها ممکن است نشانه فرسودگی یا آسیب تازه باشد.
نشانه های قابل توجه عبارت اند از:
تغییر رنگ جزئی همیشه به معنی پوسیدگی یا نیاز قطعی به تعویض نیست. حاشیه ترمیم باید معاینه و در صورت نیاز عکس گرفته شود تا از برداشتن بی دلیل یک ترمیم سالم جلوگیری شود.
اگر پرکردگی جدا شده است، اقدامات موقت و زمان مراجعه را در افتادن پرکردگی دندان بخوانید. استفاده از چسب خانگی یا دستکاری دندان با ابزار می تواند درمان بعدی را دشوار کند.
اگر پرکردگی هنوز نیفتاده اما حساسیت تازه، زبری، گیر غذایی یا شکستگی در لبه آن احساس می کنید، تعویض پرکردگی دندان چه زمانی لازم می شود معیارهای تصمیم گیری را توضیح می دهد.
حساسیت خفیف و رو به کاهش پس از درمان معمولاً فوریت کمتری دارد؛ اما بعضی نشانه ها می توانند با التهاب شدید، عفونت، شکستگی یا مشکل ترمیم همراه باشند.
مراجعه را عقب نیندازید اگر:
تورمی که به صورت یا گردن گسترش پیدا کرده یا با دشواری بلع و تنفس همراه است، نیاز به ارزیابی فوری دارد؛ زیرا گسترش عفونت ممکن است راه هوایی و سلامت عمومی را درگیر کند.
ترمیم موفق از تشخیص درست شروع می شود، نه از انتخاب سریع میان پرکردن و عصب کشی. عمق آسیب، وضعیت بافت داخل دندان، وجود ترک و مقدار ساختار سالم مشخص می کنند کدام درمان می تواند دندان را با کمترین مداخله لازم حفظ کند.
اگر حفره، شکستگی، حساسیت تکرارشونده یا درد دارید، منتظر شدید شدن علائم نمانید. بررسی زودتر ممکن است امکان درمان محافظه کارانه تری را حفظ کند؛ اما حتی در آسیب های عمیق نیز فقط معاینه مشخص می کند که حفظ دندان با چه روشی امکان پذیر است.
برای شناخت بهتر روش های پیشگیری، علائم و درمان ها نیز می توانید سایر راهنماهای دندان و مراقبت دهان را دنبال کنید.
پاسخ کوتاه به سؤالهایی که معمولاً درباره این موضوع جستجو میشوند
American Dental Association Releases New Tooth Decay Treatment Guideline
American Dental Association
American Dental Association · ۲۰۲۳
سفید سیاه یک رسانه سلامت فارسی است که با هدف ارائه اطلاعات علمی، قابل فهم و کاربردی درباره بیماریها، تغذیه، سلامت روان، سبک زندگی و مراقبتهای روزمره فعالیت میکند. محتوای منتشرشده در این وبسایت بر پایه منابع معتبر علمی تهیه میشود و صرفاً جنبه آموزشی و اطلاعرسانی دارد.
بیشتر درباره ما بخوانیدهنوز دیدگاهی ثبت نشده است
اولین نفری باشید که تجربه یا پرسش خود را به اشتراک میگذارد.
