دستهبندی
راهنمای علمی و ساده سلامت دهان و دندان؛ از پیشگیری از پوسیدگی و مراقبت از لثه تا دنداندرد، ترمیم، ایمپلنت و درمانهای زیبایی دندان.
۱۱۶ مقاله در این دسته
۱۱۶ مقاله یافت شد
پیوند استخوان برای ایمپلنت فقط زمانی لازم می شود که استخوان فک در محل دندان از نظر حجم یا کیفیت، پایه مطمئنی برای ایمپلنت نباشد. این نیاز با معاینه و تصویربرداری مشخص می شود، نه از روی ظاهر لثه. پیوند محدود گاهی هم زمان با کاشت انجام می شود؛ اما در کمبودهای بیشتر باید ابتدا استخوان بازسازی شود و پس از چند ماه، آمادگی آن برای ایمپلنت دوباره بررسی شود.
ایمپلنت فوری به معنای قراردادن پایه در همان روز کشیدن دندان است. این روش می تواند تعداد جراحی ها و زمان کلی درمان را کاهش دهد، اما برای همه مناسب نیست. سلامت دیواره های حفره، مقدار استخوان، عفونت، فرم لثه و امکان ثابت شدن پایه تعیین کننده اند. روکش فوری نیز با پایه فوری یکسان نیست و ممکن است فقط یک دندان موقت بدون فشار جویدن باشد.
دندان ایمپلنتی از پایه داخل استخوان، قطعه اتصال و روکش تشکیل شده است و حرکت هرکدام معنای متفاوتی دارد. شلشدن روکش یا پیچ اتصال لزوماً به معنی شکست پایه نیست، اما حرکت پایه داخل استخوان میتواند نشانه جوشنخوردن یا ازدسترفتن حمایت استخوانی باشد. هر نوع لقی باید بدون دستکاری و جویدن روی ناحیه بررسی شود.
هنگام قراردادن پایه ایمپلنت معمولاً از بیحسی استفاده میشود و فرد نباید درد تیز جراحی را احساس کند. پس از رفع بیحسی، درد و تورم خفیف قابلانتظار است و باید رو به کاهش باشد. درد شدید، ضرباندار یا روبهافزایش، تب، ترشح، بیحسی ماندگار و حرکت پایه یا روکش از نشانههایی هستند که باید بررسی شوند.
مراقبت بعد از ایمپلنت از همان ساعات اول شروع می شود. محافظت از زخم، غذای نرم، رعایت بهداشت بدون آسیب زدن به محل، مصرف درست داروها و پرهیز از دخانیات به ترمیم کمک می کنند. مقدار کمی خونابه، تورم و ناراحتی می تواند طبیعی باشد، اما بدترشدن درد، تب، ترشح یا حرکت قطعات باید بررسی شود.
مراحل ایمپلنت برای همه دقیقاً یکسان نیست، اما معمولاً شامل معاینه و تصویربرداری، آمادهسازی محل، قراردادن پایه، دوره اتصال استخوان، نصب اباتمنت و ساخت روکش است. بعضی مراحل میتوانند همزمان انجام شوند و بعضی افراد به کشیدن دندان یا پیوند استخوان نیاز دارند. به همین دلیل، تکمیل درمان ممکن است از چند جلسه تا چند ماه زمان ببرد.
ایمپلنت برای همه و در هر زمانی مناسب نیست، اما ممنوعیت دائمی آن نیز نسبتاً محدود است. عفونت فعال دهان، بیماری کنترل نشده، رشد ناکامل فک، بعضی داروها و ناتوانی در رعایت بهداشت ممکن است درمان را به تعویق بیندازند یا طرح آن را تغییر دهند. تصمیم نهایی به معاینه، تصویربرداری و بررسی سابقه پزشکی نیاز دارد.
بریج دندان یا پل دندانی، فضای باقی مانده از یک یا چند دندان ازدست رفته را با دندان مصنوعی پر می کند. این دندان مصنوعی می تواند به دندان های طبیعی اطراف یا پایه های ایمپلنت متصل شود. نوع بریج، وضعیت دندان های تکیه گاه و امکان تمیزکردن زیر آن در دوام درمان نقش دارند.
ایمپلنت و بریج هر دو می توانند جای دندان ازدست رفته را پر کنند، اما تکیه گاه متفاوتی دارند. ایمپلنت داخل استخوان قرار می گیرد؛ بریج معمولی به دندان های مجاور متصل می شود. سالم بودن دندان های کناری، مقدار استخوان، تمایل به جراحی، زمان درمان، هزینه و امکان مراقبت از مهم ترین عوامل انتخاب میان این دو هستند.
تا زمانی که دندان قابلترمیم باشد و ریشه، لثه و استخوان حمایت مناسبی داشته باشند، نگه داشتن دندان طبیعی معمولاً انتخاب مطلوبتری است. کشیدن زمانی منطقیتر میشود که دندان ترمیمپذیر نباشد، شکستگی ریشه یا از دست رفتن شدید حمایت استخوانی داشته باشد یا احتمال موفقیت درمان بسیار پایین باشد. تصمیم نهایی باید هزینه و درمان جایگزین دندان را نیز در نظر بگیرد.
حفره خشک دندان زمانی ایجاد میشود که لخته محافظ محل کشیدن دندان تشکیل نشود، زود از بین برود یا جابهجا شود. نتیجه معمولاً درد شدید و تیرکشندهای است که یک تا سه روز بعد شروع میشود و ممکن است به گوش، گیجگاه یا گردن بزند. تشخیص با معاینه است و درمان دندانپزشکی میتواند درد را سریعتر کنترل کند. این وضعیت معمولاً عفونت نیست، اما ترمیم را عقب میاندازد.
کمی نشت خون و صورتی شدن بزاق در چند ساعت اول بعد از کشیدن دندان معمولاً طبیعی است و گاهی خونابه خفیف تا ۲۴ ساعت دیده میشود؛ اما خونریزی فعال باید رو به کاهش باشد. اگر دهان با خون قرمز روشن پر میشود، گاز پیدرپی خیس میشود یا خونریزی با فشار مداوم بند نمیآید، باید با دندانپزشک تماس گرفت. داروهای رقیقکننده خون را خودسرانه قطع نکنید.
